“သမိုင္းေၾကြးေပးဆပ္ရမယ္”..... လို႔ စိန္ေခၚလိုက္တဲ့

ဦးသန္႔၏ေျမး သန္႔ျမင့္ဦးေရးတဲ့ ေျခရာေပ်ာက္ျမစ္ (သို႕) ေျခရာလည္းေပ်ာက္ ေရလည္းေနာက္ စာအုတ္မွ ကိုယ္တိုင္ေရးျမန္မာ့သမိုင္း အမွားေတြအတြက္ ဆရာၾကီးေမာင္ေသြးခၽြန္က “သမိုင္းေၾကြးေပးဆပ္ရမယ္”..... လို႔ စိန္ေခၚလိုက္တဲ့ ကေလာင္စစ္ပြဲ

ျမန္မာ့သမိုင္းႏွင့္ ရခိုင္သမိုင္း ဗုဒၶဘာသာ သမိုင္းကို စုတ္ျပတ္သတ္ျပီး ကမာၻ႔အလယ္ ရႈံ႕ခ်ေအာင္ လူတတ္ၾကီး လုပ္ျပီးေရးသားျဖန္႔ေ၀လိုက္ေသာ သန္႔ျမင့္ဦးေရးေသာ စာအုတ္ကို ဆရာၾကီးက ဒီလိ

ုေခ်ပသြားတယ္။

ဆရာ ယုဒသာန္ ဆိုတာ အင္မတန္ေတာ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳသြားတာ ခရစ္ယာန္ထဲကို ဗုဒၶဘာသာမွ ၈ ေယာက္ပဲကူးေျပာင္းေရာက္ရိွပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ပိုင္ခြင့္ ရိွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တုတ္မိုး ဒါးမိုးျပီး ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္ခိုင္းတာ မရိွပါဘူး ဒါေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဗုဒၶဘာသာမွကိုးကြယ္မႈ ပ်က္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ထို႔အတူ ရခိုင္မွန္ရင္ ဗုဒၶဘာသာလို႔ ေျပာစမွတ္ရိွတာကို ႏိုင္ငံျခားမွာပဲေနတဲ့ သန္႔ျမင့္ဦးက ရခို္င္သမိုင္းနဲ႔ ဗုဒၶသမိုင္းကို အရုပ္ဆိုးအက်ဥ္းတန္ေအာင္ ေရးသားခဲ့တယ္။ 

ဒီလိုစာအုတ္ကို ကမာၻမွာျဖန္႔ျပီး ျမန္မာ့သမိုင္း ရခိုင္သမိုင္းကို အမွတ္မွား အထင္မွားေအာင္လုပ္လို႔ ဘဂၤါလီေတြက ေရာင့္တက္တာပါ။ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံ့သမိုင္းဖ်က္ဆီးမႈပါ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးသာ ရခိုင္အေရးစုံစမ္းေရးမွာ တာ၀န္ေပးလိုက္လို႔ကေတာ့ သြားပါျပီ။ သမိုင္းအဆက္ဆက္ အသုံးအက်တဲ့ျမန္မာ ဘဂၤလားနယ္တစ္နယ္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ ရခိုင္ျဖစ္သြားေတာ့မွာပါ။ 

ဆရာၾကီးက “ ဦးသန္႔၏ေျမး သန္႔ျမင့္ဦးေရးတဲ့ ျမန္မာ့သမိုင္းအမွားမ်ား“ ေမာင္ေသြးခၽြန္ေ၀ဖန္တင္ျပသည္။ စာအုတ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး sky net up to date ေတြ႔ဆုံခန္းမွာ ဒီလို နိဂုံးခ်ဳပ္သြားပါတယ္။

ဗုဒၶ၀ါဒဆိုတာ ၀ိဘစၥ ၀ါဒပါ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားျပီးမွဆုံးျဖတ္ရပါတယ္။ ထို႔အတူပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ကုလသမၼဂ အတြင္းေရးမႈး ဦးသန္႔ရဲ႕ေျမး သန္႔ျမင့္ဦးဟာ ဦးသန္႔လိုပဲ ျမန္မာ့ဂုဏ္ေဆာင္မယ္ ထင္မိတာ

ပညာအရည္အခ်င္းကလည္း ကင္းဗရစ္တကၠသိုလ္က ပီအိတ္ခ်္ဒီ ပါရဂူဘြဲ႕ကို သမိုင္းဘာသာနဲ႔ ရတာဆိုေတာ့ အထင္ၾကီးမိပါသည္။ ဆရာၾကီးေမာင္ေသြးခၽြန္သာ မကယ္ရင္ ရခိုင္ျပည္ကို ကုလားေတြရဲ႕နယ္ေျမအျဖစ္ အထင္မွားကုန္ၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သန္႔ျမင့္ဦးရဲ႕ စာအုတ္ထဲက စာသားေတြကို ကုလားေတြ တြင္တြင္ရြတ္ျပီး နယ္ေျမလုေနၾကတာပါ။ သန္႔ျမင့္ဦးသည္ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေနထိုင္ၾကီးျပင္းျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို အထင္ေသး ရႈ႕ံခ် ေစာ္ကားရုံသာမက ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိတ္အပိုငး္ကိုပါ လူမ်ိဳးျခားလက္ ၀ကြက္အပ္ရေအာင္ လုပ္တဲ့အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္ပါ။ ထို႔အတူ သန္႔ျမင့္ဦးေရးေသာ ေျခရာေပ်ာက္ စာအုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္သင့္သည့္ စာအုတ္ဟု ေဒၚစုညႊန္းထားတာ ဘာေၾကာင့္လည္း ဒါေၾကာင့္ ရခိုင္အေရးမွာ ေသြးေအးေနတာလား? ေဒၚစု ျမန္မာႏိုင္ငံကို လူမ်ိဳးကို တကယ္ခ်စ္ရင္ ဆရာေမာင္ေသြးခၽြန္ ေ၀ဖန္တင္ျပသည့္ “ ဦးသန္႔၏ေျမး သန္႔ျမင့္ဦးေရးူတဲ့ ” ” ကိုယ္တိုင္ေရးျမန္မာ့သမိုင္းအမွားမ်ားကို လည္း ဖတ္ၾကည့္သင့္သည့္စာအုတ္တစ္အုတ္အျဖစ္ ရဲ၀ံ့စြာ ညႊန္ျပေပးပါ။

Say Nyon Thu ၏ ေဖ့ဘြတ္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္။

အြန္လိုင္းမီဒီယာ ဆိုသည္မွာ

Min Ko Aung ၏ Facebook စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

ဘက္ေပါင္းစံုမွ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးသမားမ်ား Facebook အပါအ၀င္ အြန္လိုင္းမီဒီယာ၌ ေနရာယူမႈ မ်ားလာျခင္းအတြက္ ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ဥပေဒတစ္ရပ္ ေပၚထြန္းေရး လိုအပ္လာ by-EMG

ဘက္ေပါင္းစံုမွ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး သမားမ်ားမွာ Facebook ကဲ့သို႔ေသာ လူမႈကြန္ယက္ ၀က္ဘ္ဆိုက္မ်ား အပါအ၀င္ အြန္လိုင္းမီဒီယာမ်ား၌ ေနရာယူမႈမ်ားလာေၾကာင္း အင္တာနက္ သံုးစြဲသူမ်ားက ေျပာဆိုၾကပါသည္။

အြန္လိုင္းမီဒီယာ အသီးသီးသို႔ ၀င္ေရာက္ေနရာယူလာသည့္ ၀ါဒျဖန္႔ ခ်ိေရးသမားမ်ားမွာ ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို (အထူးသျဖင့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၊ မီဒီယာသမားမ်ား) ျပဳလုပ္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ အင္တာနက္ အသံုးျပဳခြင့္ရရွိခဲ့ၿပီးေန
ာက္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ အခ်ိန္တြင္ ဘေလာ့ေရးသားမႈမ်ား စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။ ထိုသို႔ေ ပၚေပါက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ႏွင့္၂၀၀၇ခုႏွစ္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဘေလာ့ေရစီးအား ေကာင္းစြာ ေပၚထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစိုးရ(သို႔မဟုတ္) အစိုးရကိုယ္စား ေရးသားသည့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့မ်ား ေပၚထြက္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္း ျပည္ပေရာက္ အတိုက္အခံမ်ား ေရးသားခဲ့ၾကသည့္ ေဒါင္းကြင္း၊ ေမာင္ဒိုင္း၊ ေနနတ္ႏြယ္ အစရွိသူတို႔၏ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမ်ား ၌ ေရးသားမႈမ်ားကို အစိုးရဘက္မွ ေက်းေစတမန္ႏွင့္ အျခားဘေလာ့မ်ား မွ အျပန္အလွန္ ေခ်ပေျပာဆိုခဲ့ရာမွ အစိုးရ၏ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့မ်ားစြာ ေပၚထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကပင္ အစိုးရႏွင့္အတိုက္အခံ ႏွစ္ဘက္စလံုးတြင္ ဘက္ေပါင္းစံု ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့မ်ားရွိခဲ့ပါသည္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္တြင္မူ ျပည္တြင္းအင္တာနက္ သံုးစြဲသူမ်ားအၾကား လူမႈကြန္ယက္၀က္ဘ္ဆိုက္ ျဖစ္ေသာ Facebook ေရစီးစတင္လာခဲ့ၿပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားတြင္ ပိုမိုအားေကာင္းလာခဲ့ပါသည္။ Facebook ေရစီး အားေကာင္းလာခ်ိန္တြင္ ဘေလာ့ေရးသားသူ အမ်ားစုမွာ Facebook ဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းလာသျဖင့္ ဘေလာ့ေရးသားမႈမ်ား အားေလ်ာ့သြားေသာ္လည္း ဘက္ေပါင္းစံု ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဘေလာ့မ်ားမွာမူခိုင္မာစြာ ရွိေနခဲ့ပါသည္။ အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း Facebook ၏ အားသာခ်က္ျဖစ္ေသာ သတင္းအခ်က္အလက္ စီးဆင္းမႈ ျမန္ဆန္ျခင္းကို အားျပဳ၍ ဘေလာ့ႏွင့္ Facebook စာမ်က္ႏွာမ်ားကို တြဲဖက္ၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ အပုပ္ခ်မႈမ်ားကို လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကပါသည္။
အသက္ ၆၇ ႏွစ္အရြယ္ရွိၿပီး ႏိုင္ငံတကာ၏ ေလးစားမႈ အပါအ၀င္ ျပည္သူလူထု၏ ယံုၾကည္မႈကိုပါ ရရွိထားသည့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အဓိကထားတိုက္ခိုက္ . . .

၂၀၁၁ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္ရွိခ်ိန္၌ ဘက္ေပါင္းစံု၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိလာသည့္အနက္ Myanmar Express (www. myanmar-express.net) ႏွင့္ Voice of Myanmar (doctorsatephwar. blogspot.com) အစရွိသည့္ ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္ခုမွာ သိသာထင္ရွားေသာ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

Myanmar Express ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာ၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အသက္ ၆၇ ႏွစ္အရြယ္ရွိၿပီး ႏိုင္ငံတကာ၏ ေလးစားမႈအပါအ၀င္ ျပည္သူလူထု၏ ယံုၾကည္မႈကိုပါရရွိထားသည့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အဓိကထား တိုက္ခိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

“အရင္တုန္းကလည္း သတင္းစာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အလြန္ ေပါ့ေလ၊ ယုတ္ယုတ္မာမာေတြ ေရးၿပီး တိုက္ခိုက္တာေတြကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အခု အြန္လိုင္းမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း သိရတယ္။ ၾကားေနပါတယ္။ ဒါေတြဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ေရာ၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အတြက္ေရာ လံုး၀ အက်ဳိးမရွိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က အဲလိုေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီအလုပ္ေတြဟာ ေလာကပါလတရား နဲ႔လည္း မကိုက္ပါဘူး”ဟု အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ျပန္ၾကားေရး တာ၀န္ခံ၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးအုန္းႀကိဳင္ ကေျပာပါသည္။

“လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိ အပုပ္ခ်သည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ရင္ စြပ္စြဲေျပာဆုိသည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီအရာေတြဟာ မမွန္ကန္ဘူးဆုိရင္ ေ၀ဖန္ခံရတဲ့သူ၊ အပုပ္ခ်ခံရတဲ့ သူအေနနဲ႔ ျပန္လည္ၿပီး တရားစြဲဆုိပုိင္ခြင့္ရွိ ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ေ၀ဖန္ျခင္းေတြ ျပဳလုပ္လုိ႔ရတယ္။ ပုပ္ခတ္ျခင္းေတြ ျပဳလုပ္လုိ႔ရတယ္။ အပုပ္ခ်ျခင္းေတြ ျပဳလုပ္လုိ႔လည္း ရတယ္။ ေျပာဆုိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြမွာ မွန္ကန္မႈမရွိဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ဥပေဒကုိ က်ဴးလြန္တာလုိ႔ပဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာျပပါရေစ”ဟု အမ်ဳိးသားဒီမို ကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးျဖိဳးေဇယ်ာေသာ္က ေျပာပါသည္။

Myanmar Express ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာ၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ အဓိကထားျပီး တိုက္ခိုက္သည့္နည္းတူ ၈၈မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ား အပါအ၀င္ အျခားေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကိုလည္း တိုက္ခိုက္ခဲ့ပါသည္။ Myanmar Express ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာ နည္းတူ Voice of Myanmar ဘေလာ့မွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကိုပင္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္လႊတ္ေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ Eleven Media Group ကို တိုက္ခိုက္ျခင္းအား အရွိန္ျမႇင့္ လုပ္ေဆာင္လာခဲ့ၿပီးThe Voice ၊ YPI (Yangon Press Internation) အစရွိသည့္ ျပည္တြင္း မီဒီယာမ်ားကို တိုက္ခိုက္လာခဲ့ပါသည္။

“Voice of Myanmar ကို ေလ့ လာၾကည့္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ရည္ ရြယ္ခ်က္က Myanmar Express နဲ႔အတူတူပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လႊတ္ေတာ္ထဲကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕ တိုက္ခိုက္မႈေတြက မီဒီယာေတြဘက္ လွည့္လာပါတယ္။ VOM က ေန ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား နာမည္နဲ႔ EMG (Eleven Media Group) ကို အမ်ားဆံုး တိုက္ခိုက္ခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။၂၀၁၁ခုႏွစ္ ဇူ လိုင္လထဲမွာ EMG ကို နာမည္တပ္ ၿပီး တိုက္ခိုက္မႈ စတင္ပါတယ္။ EMG ၀က္ဘ္ဆိုက္မွာရွိတဲ့ Comment ေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တာပါ။ စက္တင္ဘာလထဲမွာ ႏွစ္ႀကိမ္၊ ေအာက္တိုဘာလမွာ တစ္ႀကိမ္၊ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ငါးႀကိမ္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထဲမွာ ႏွစ္ႀကိမ္၊ ေနာက္၂၀၁၁ခုႏွစ္ေမလထဲမွာ ႏွစ္ၾကိမ္စသျဖင့္ EMG ကို ေခါင္းစဥ္ တပ္ၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တာပါ။ တစ္ဖက္မွာလည္း ဒါလားဟဲ့ စတုထၴ မ႑ိဳင္၊ စိတ္ပ်က္မိတယ္ စတုထၴ မ႑ိဳင္ရယ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္ၿပီး ျပည္တြင္းျဖစ္ အိမ္က်ယ္ စတုထၴမ႑ိဳင္၊ ျပည္တြင္းျဖစ္ ခပ္ညံ့ညံ့မီဒီယာ ဒီလို စကားလံုးေတြ သံုးစြဲၿပီး တိုက္ခိုက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္”ဟု Eleven Media Group မွ အၾကီးတန္း အယ္ဒီတာ ကိုေနထြန္းႏိုင္က ေျပာပါသည္။

“သူတို႔ရဲ႕ ေရးသားပံုေတြကို ျပန္ ၾကည့္ရင္ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္ မႈကို တိုက္႐ိုက္ လုပ္လာခဲ့တာပါ။ ေနာက္ ျပီးေရးဟန္ေတြက ပံုစံသံုးမ်ိဳးေလာက္ ကြဲထြက္ေနတာမို႔ တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘဲ သံုးေလးဦး၀ိုင္းၿပီးေရးတဲ့ ပံုစံျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ Smart News ဂ်ာနယ္အတြဲ (၁)၊အမွတ္(၆)မွာ ေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားရဲ႕ ႏိုင္ငံပိုင္ မီဒီယာမ်ားအေပၚ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား၏ အျမင္ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။Smart News ဂ်ာနယ္ရဲ႕အယ္ဒီတာခ်ဳပ္က ဦးခင္ေမာင္ညိဳ (ေဘာဂေဗဒ)ပါ။ ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးက ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္သြယ္ေရး သတင္းမွားေတြကို ျပန္လည္ေခ်ပဖို႔နဲ႔ ဆက္သြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနက သတင္းထုတ္ျပန္ ခ်က္ေတြကို ဦးစားေပးေဖာ္ျပဖို႔ အတြက္ ဒီဂ်ာနယ္ကို ဆက္သြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနက ေငြေၾကးစိုက္ထုတ္ျပီး ထုတ္ေ၀ခဲ့တာလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ပေရာ္ဖက္ဆာေဒါက္တာ ဆိတ္ဖြားနဲ႔ Voice of Myanmar ဘ ေလာ့ဆိုတာဟာ Smart News ဂ်ာနယ္ ဒါမွမဟုတ္ ဆက္သြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာနနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနတဲ့သူ တစ္ဦးလားဆိုတာကို ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္”ဟု ကိုေနထြန္းႏိုင္ က ဆက္လက္ ေျပာၾကားပါသည္။

“ကြၽန္မၾကားဖူးတာေတာ့ ခုလို website ေတြဖြင့္ျပီး တိုက္ခိုက္ေရးသား ၾကဖို႔အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ တာ၀န္ေပး assign ခ်ထားၿပီးေတာ့ကို လုပ္ေနၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ကို တကယ္အခ်ိန္ေပးၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ပါတယ္။ ဒီတိုင္းဆို eagerly လုပ္ဖို႔ လြယ္မွမလြယ္တာ။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္အရ၊ အင္တာနက္ျမန္ႏႈန္းအရ၊ တစ္ေယာက္တည္းက ဘယ္လုပ္ႏိုင္မလဲ” ဟု စာေရးဆရာမ ေဒၚေမၿငိမ္းက ေျပာပါသည္။

ထို႔အျပင္ သိသာထင္ရွားေသာ အခ်က္အေနျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုမွာ ခ်ိတ္ဆက္မႈျဖင့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ဦးတည္ တိုက္ခိုက္ေလ့ ရွိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

“၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဘေလာ့ဂ္ေတြဟာ တေလသံတည္း ထြက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တခုနဲ႔တခု အခ်ိတ္အဆက္ ရွိတယ္။ သူမ်ားမရႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္၊ ပံုေတြတင္တတ္တယ္။ ဥပမာ - ရန္ကုန္မွာ ဗံုးစမ္းသပ္စဥ္ ေပါက္ကြဲၿပီး ေသဆံုးတဲ့ပံုေတြလိုမ်ိဳး။ ၂၀၀၇ကစၿပီး ေလ့လာခဲ့ရသေလာက္ သူတို႔စေရးစဥ္ပဲ ဟုတ္သလိုလို ပရိသတ္ရွိခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္ျဖစ္ကုန္တာ မ်ားပါတယ္။ အခုရွိတဲ့ ပရိသတ္ဆိုတာလည္း အလံ႐ွဴးေတြ၊ သူတို႔သားသမီး မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္းေတြနဲ႔ မသိႏိုးနား အင္တာနက္သံုးစြဲသူေလာက္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အြန္လိုင္းအမာခံေတြ က သြားေတာင္ ဖတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး”ဟု ႏိုင္ငံေရးဘေလာ့ဂါႏွင့္ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ဦးက ေျပာပါသည္။

သို႔ေသာ္ ဘက္ေပါင္းစံု၀ါဒ ျဖန္႔ခ်ိေရးသမားမ်ား အေနျဖင့္ Facebook ကိုအသံုးျပဳျပီး ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ ခဲ့ၾကပါသည္။ Facebook သည္ ဘေလာ့ထက္ အားသာခ်က္မ်ားစြာရွိေနျပီး မိမိျဖန္႔ေ၀လိုေသာ အေၾကာင္း အရာကိုလည္း အလ်င္ျမန္ဆံုး ျဖန္႔ေ၀ႏိုင္ကာအသံုးျပဳရ လြယ္ကူသျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိသူမ်ား အေနျဖင့္Facebook ကို ပိုမိုသံုးစြဲလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ သံုးစြဲရာတြင္ နာမည္၀ွက္မ်ားျဖင့္ Account မ်ားစြာ သံုးစြဲျပီးလုပ္ေဆာင္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

“သူတို႔က ေရမ်ား ေရႏိုင္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေပါ့ေလ။ လူညီရင္ ဤကို ကြၽဲလို႔ဖတ္ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္းလုပ္ေနၾကတာ။ သူတို႔က အရင္သံုးေနတဲ့ စကားလိုပဲ။ မဟုတ္တာကို ေျပာပါမ်ားရင္ဟုတ္တာျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးဆိုတဲ့ အယူအဆအေပၚမွာ အေျခခံျပီး သူတို႔ လုပ္ေနတာ။ ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ မဟာဗ်ဴဟာ ခ်မွတ္ျပီးေတာ့ ကိုလုပ္ေနတဲ့ သေဘာ ရွိတယ္”ဟု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဦးၾကည္ျမင့္ကေျပာပါသည္။

ဘက္ေပါင္းစံု ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိသူမ်ားထဲတြင္ အစိုးရဌာနမ်ားပါ၀င္ ပတ္သက္ေနသည့္ ယူဆမႈမ်ား ရွိေနသည့္ အခ်ိန္၌ ယခင္အစိုးရလက္ထက္က လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ခံယူခ်က္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားမွာ ယေန႔ထိတိုင္ရွိေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းသံုးသပ္သူမ်ားက ေျပာဆို ပါသည္။

“တကယ့္လက္ေတြ႕အေနအထား မွာလည္း မီဒီယာကို မီဒီယာနဲ႔ တိုက္ လို႔ ေျပာေပမယ့္လို႔ အဲဒီမီဒီယာရဲ႕စာ ဖတ္ပရိသတ္ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆို တဲ့ အေပၚမွာ ျပႆနာရွိတယ္။ ဥပမာ A နဲ႔ B နဲ႔တိုက္တယ္။ A ရဲ႕ စာဖတ္သူက ေထာင္ဂဏန္းေလာက္ပဲရွိျပီး B ရဲ႕စာဖတ္သူက ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္သူ႔ရဲ႕ စာေစာင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔ရဲ႕ ၀က္ဘ္စာမ်က္ႏွာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူေရးတဲ့စာေတြကို သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္သူေတြက လက္ခံတယ္၊ သေဘာက်တယ္ဆိုရင္ သူရဲ႕စာဖတ္ပရိတ္သတ္ က တက္လာမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရလဒ္ကို ၾကည့္ရမယ္။ သူတို႔ ထူေထာင္ထားတဲ့ မီဒီယာေတြ ေရးတဲ့သားတဲ့ အေပၚမွာ လူေတြကဖတ္ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုရလဒ္ေတြ ထြက္လာလဲ။ ရ လဒ္ဆိုတာ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲမွာၾကည့္ရမွာကိုး။ ရလဒ္က အြန္လိုင္းစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ၾကည့္လို႔မရဘူး။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို အြန္လိုင္းမွာ ေရးလိုက္တယ္။ ေရးလိုက္တဲ့အေပၚမွာ စာဖတ္သူေပါင္းစံု တက္ဖတ္တယ္။ ဖတ္ၿပီးတဲ့ အခါမွာ အဲဒီရဲ႕႐ိုက္ခတ္မႈက အျပင္မွာ ဘာျဖစ္လာလဲ။ အဲဒါကို ၾကည့္ရမယ္ ထင္တယ္”ဟု ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေနသည့္ ေဒါက္တာ ရန္မ်ဳိးသိမ္းက ေျပာပါသည္။

“ ႏိုင္ငံမွာ အတိုက္အခံ အင္အားစုလည္း အျပိဳင္ရွိလာျပီဆိုေတာ့ ျပိဳင္ပြဲဆန္လာတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ျပိဳင္ပြဲမွာရန္လိုတာေတြ၊ ညစ္ပတ္တာေတြ၊ မဟုတ္မတရားေတြ ပါလာေတာ့ တိုက္ပြဲဆန္လာတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ၿပိဳင္တိုက္ရသူရဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ အဆင့္အတန္းနဲ႔ စိတ္ဓာတ္စံမီ မမီဆိုတာေပၚ မူတည္ၿပီး ခုလိုရွက္စရာေကာင္းတဲ့ ကိစၥေတြတိုက္ပြဲထဲ ပါလာေတာ့တာလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးေတြ သံသယျဖစ္စရာ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါပဲ”ဟု စာေရးဆရာမ ေဒၚေမျငိမ္း က ေျပာပါသည္။

ဘက္ေပါင္းစံု ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အစိုးရပါ၀င္ပတ္သက္ေနသည္ ဆိုပါက ဒီမိုကေရစီသို႔ သြားရာလမ္းေၾကာင္းအေပၚ သံသယျဖစ္စရာ ေမးခြန္းထုတ္စရာမ်ား ရွိေနသည့္နည္းတူ အခြန္ထမ္းျပည္သူမ်ား ၏ ေငြျဖင့္ဒီမိုကေရစီ ပ်က္စီးမည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကို မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာဆိုမႈမ်ားလည္း ရွိပါသည္။

“အခြန္ထမ္းေတြရဲ႕ ေငြနဲ႔လုပ္တယ္ဆိုတာကလည္း နည္းတဲ့အင္အား၊ နည္းတဲ့ေငြေၾကး မဟုတ္ဘူး။ တစ္ဦးခ်င္းအေနနဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းအေနနဲ႔ ေငြေၾကးေတြ သံုးထားတာကလည္း မနည္းဘူး” ဟု ဦးၾကည္ျမင့္က ေျပာပါသည္။

အစိုးရအေနျဖင့္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး လုပ္ေဆာင္မႈမ်ားအတြက္ ေငြေၾကးသံုးစြဲမႈမ်ားကို ေလ်ာ့ခ်ျပီး တရား၀င္ သတင္းထုတ္ျပန္ေရး ၀က္ဘ္ဆိုက္ႏွင့္ PR(Public Relations) မ်ား ထားရွိသင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳေျပာဆိုမႈမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။

“၀န္ၾကီးဌာနေတြအေနနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ထားရပါမယ္။ အဲဒီကတစ္ဆင့္ ထုတ္ျပန္ခ်င္တာေတြ၊ သတင္းမွားေတြကို ေခ်ပခ်င္တာေတြကို လုပ္ေဆာင္လို႔ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး PR ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထားရမွာပါ”ဟု Myanmar's Net မွ မန္းေနးဂ်င္းဒါ႐ိုက္တာ ဦးေဇာ္ထြဋ္က ေျပာ ပါသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္၌ အြန္လိုင္းသံုးစြဲမႈမ်ား က်ယ္ျပန္႔လာသည္ႏွင့္အမွ် ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ အပုပ္ခ်မႈမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားေနျပီး ထိုလုပ္ရပ္မ်ားအတြက္ ကာယကံရွင္မ်ားမွ ျပန္လည္တရားစြဲဆိုႏိုင္မႈ အခြင့္အေရးမွာ နည္းပါးေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေဒၚ ျဖဴျဖဴသင္းက ေျပာပါသည္။

“ကြၽန္မတုိ႔ျမန္မာျပည္မွာတစ္ ေလွ်ာက္လုံးပဲ အရင္ကတည္းကလည္း အဲဒီလုိလုပ္ေနတာေတြ ရွိတယ္။ တစ္ကယ္ေျပာရမယ္ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ တရား၀င္လုိ ပုံစံမ်ိဳးကုိ လုပ္ေနၾကေပါ့ေနာ္။ အမွန္တစ္ကယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဒါေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာမွာဆုိလုိ႔ ရွိရင္ Internet ေတြဘာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီးေတာ့ တရားစြဲတာေတြ မဟုတ္တဲ့ သတင္းေတြ တင္လုိ႔ရွိရင္ေတာင္ ျပန္ၿပီးေတာ့ တရားစြဲခြင့္ရွိတယ္။ ျပန္ၿပီးေျဖရွင္းခြင့္ရွိတယ္။ အဲလုိမ်ဳိးရွိေနတဲ့ အခါၾကေတာ့ ကြၽန္မတုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာၾကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ အဲလုိအခြင့္အေရးေတြက မရွိေသးဘူး” ဟု ေဒၚျဖဴျဖဴသင္းက ေျပာသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္ အီလက္ထေရာနစ္ ဥပေဒ ရွိေနေသာ္လည္း ထိုဥပေဒ မွာ အားနည္းခ်က္မ်ားစြာ ရွိေနသည့္ အျပင္ ဖ်က္သိမ္းသင့္သည့္ ဥပေဒျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ေခတ္ႏွင့္ေလွ်ာ္ညီ ျပီး ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ က်င့္၀တ္ႏွင့္ မေလ်ာ္ညီသည့္ အေရးအသားမ်ားျဖင့္ စနစ္တက် လုပ္ေဆာင္လာမႈမ်ားအတြက္ Cyber Law ကဲ့ သို႔ေသာ ဥပေဒတစ္ရပ္ေပၚထြက္ရန္ အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနေၾကာင္း ေျပာဆိုမႈမ်ား ရွိေနပါသည္။

“ဒီဟာမ်ိဳးက Cyber Crime လိုပဲ။ Cyber Police ေတြ ထားရမယ္ဗ်ာ။ Cyber Law ကေတာ့ ရွိရမွာပဲ။ နည္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလးကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ ျပန္႔ ျဖစ္လာျပီဆိုေတာ့ နည္းပညာကို အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့ လူေတြ ေပၚကို ေပၚလာမွာပဲေလ။ အဲလို လူမ်ိဳး ေတြကို ကာကြယ္တားဆီးဖို႔က်ေတာ့ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ခိုင္မာတဲ့၊ အဆင့္အတန္းမီတဲ့ Cyber Law က ရွိရမွာေပါ့။ အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းက သူတို႔ လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔ မရဘူး။ ဒီ အဖြဲ႕အစည္းကို Cyber Law နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပန္ျပီးေတာ့ check and balance လုပ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ိဳး ေပါ့။ အဲဒီႏွစ္ခု Cyber Law ေရာ Cyber Police ေရာ အေရးတႀကီး လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္တယ္”ဟု ဘေလာ့ဂါ ကိုေနဘုန္းလတ္က ေျပာပါသည္။

ဘက္ေပါင္းစံု၀ါဒ ျဖန္႔ခ်ိေရးဟု ဆိုရာတြင္ အစိုးရဘက္မွ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိသူမ်ားကိုသာ ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ အတိုက္အခံမ်ားဘက္မွ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိသူမ်ားကိုပါ ဆိုလိုေၾကာင္း၊ လာဘ္စားမႈမ်ား၊ အလြဲသံုးစားလုပ္မႈမ်ားကို အခ်က္အလက္ ခိုင္မာစြာ ရရွိထားသည္ ဆိုပါက ေ၀ဖန္ေရးသားႏိုင္ၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ျပဳလုပ္မည္ဆိုပါက က်ဳိးေၾကာင္းခိုင္လံုမႈကို ဦးစားေပးၿပီး လုပ္ေဆာင္သင့္သည္ ဟူေသာ သံုးသပ္မႈမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။

“ဘက္ေပါင္းစံု၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ဆိုတာ အစိုးရဘက္ကလူေတြကို တင္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အတိုက္အခံ ဘက္ကလူေတြလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ အစိုးရရဲ႕ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥေတြ၊ ျပည္သူလူထု နစ္နာတာေတြကို ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီကိစၥေတြ နဲ႔မဆိုင္ဘဲ လူပုဂၢိဳလ္ကို ဦးတည္ျပီး အေၾကာင္းမဲ့ တိုက္ခိုက္တာေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မီဒီယာအေနနဲ႔ လက္မခံပါဘူး။ အစိုးရပိုင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ မိသားစု အတြင္းေရးေတြ၊ အျခားပုဂၢလိ ကဘ၀ေတြကို မဟုတ္မမွန္စြပ္စြဲေရးသား အပုပ္ခ်တာမ်ိဳးေတြ၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ကေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြ ဆိုရင္လည္း ဒီမိုကေရစီကို အေၾကာင္းျပၿပီး အခ်က္အလက္မွားေတြနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ခိုက္တာေတြကို လုပ္ေနၾကတာေတြ႕ရပါတယ္။ ဘယ္ကိစၥမွာမဆို ေ၀ဖန္ေရးသားမႈေတြဟာ အခ်က္အလက္ တိတိက်က်နဲ႔တာ၀န္ခံၿပီး ေရးသားတဲ့ ပံုစံပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္”ဟု Weekly Eleven အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ကိုေ၀ၿဖိဳးက ေျပာပါသည္။

“ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အြန္လိုင္းမီဒီယာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပရင့္မီဒီယာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုဂၢိဳလ္ေရးကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ခိုင္မာတဲ့ သတင္းအရင္းအျမစ္ မရွိဘဲနဲ႔ေရးသားတာမ်ိဳးကို တားသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္ေလ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ သတင္းရင္းျမစ္ မခိုင္မာလို႔ရွိရင္ ဒီသတင္းကို အေၾကာင္းျပဳျပီးေတာ့ တစ္ဖက္မွာ ထိခိုက္မႈေတြ၊ သက္ေရာက္ မႈေတြရွိတယ္။ ဘယ္ဘက္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အားနည္းခ်က္ လိုအပ္ခ်က္ကို ေျပာရ မယ္။ အစိုးရျဖစ္တဲ့ဘက္ေရာ၊ အစိုးရ မဟုတ္တဲ့ဘက္ေရာ။ ဒါေပမယ့္ အြန္လိုင္းေပၚေရးတာပဲ။ ေရးလို႔ရတာပဲ ဆိုျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ရင့္ရင့္သီးသီး ေျပာတာေတြ ရွိတယ္။ မၾကား၀ံ့မနာသာ ေျပာတာေတြ ရွိတယ္။ လက္ရွိ အေနအထား အရေတာ့ ျမင္ေနတာေတြက အြန္လိုင္းမွာ တခ်ဳိ႕ေရး ေနတာေတြက ဖတ္ဖို႔ မသင့္ေတာ္တဲ့ အထိေပါ့ေလ။ အဲဒီေလာက္အထိ ျဖစ္သြားဖို႔ေတာ့ မလိုဘူးလို႔ထင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့၊ စီးပြားေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဒီလိုမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ ဒီေလာက္ႀကီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ျမင္တယ္ေလ”ဟု ေဒါက္တာ ရန္မ်ိဳးသိမ္းက ေျပာပါသည္။

ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီအရ မိမိတို႔ ၏ ခံစားခ်က္မ်ားကို တစ္ဦးခ်င္း လြတ္လပ္စြာျဖင့္ ေရးသားေျပာဆို ႏိုင္ေသာ္လည္း သတင္းတစ္ခုအသြင္ေဆာင္ျပီး ျဖန္႔ေ၀ေတာ့မည္ဆိုပါက ေရးသားမႈႏွင့္အတူ တာ၀န္ယူမႈပါ ရွိသင့္သည္ဟူေသာေျပာဆုိမႈမ်ား လည္းရွိပါသည္။ ထို႔အျပင္ သတင္း၀က္ဘ္ဆိုက္ တစ္ခုအေနျဖင့္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕ (သို႔မဟုတ္) ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိသည့္ အဖြဲ႕အစည္းကို ထားရွိသင့္ေၾကာင္း သံုးသပ္မႈမ်ားရွိပါသည္။

“Social Media နဲ႔ အင္တာနက္ကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္ Identity ကို ကိုယ္တန္ဖိုးထားဖို႔ အလြန္အေရးႀကီး ပါတယ္။ Social Media ရဲ႕ ေနာက္ထပ္ျပႆနာက ကိုယ့္ရဲ႕ ပံုရိပ္ Identity ကို ျပင္ပမွာထက္ပိုၿပီး လြယ္လြယ္ ဖြက္ထားလို႔ရတာပါပဲ။ 


Identity ႏွစ္ခုသံုးခုရွိခ်င္ရင္လည္း လြယ္လြယ္ ရရွိႏိုင္တာပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုအတုလုပ္လို႕ လြယ္ေနေတာ့င္ Identity အတုေတြနဲ ႔သတင္းမွားေတြ ျဖန္႕တဲ့အတြက္ သတင္းမွားေတြကလည္း လြယ္လြယ္ျပန္႔ႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ဘက္ကၾကည့္ ျပန္ေတာ့လည္း လြယ္လြယ္ျပန္႔နိုင္တာ သတင္းမွားတစ္ခုတည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းမွန္ေတြလည္း လြယ္လြယ္ျပန္႔ႏိုင္တာပါပဲ။ စကားႀကီး စကားက်ယ္ေျပာရရင္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အမွန္တရားက စကားေျပာသြား မွာပါပဲ”ဟု Fair Way Web မွ ပေရာဂ်က္မန္ေနဂ်ာ ကိုအိေမာင္က ေျပာပါသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ အြန္လိုင္း မီဒီယာဆိုသည္မွာ ေကာင္းက်ိဳးႏွင့္ ဆိုးက်ဳိး ေရာေထြးေနသည့္ အတြက္လူဆိုး၊ လူေကာင္းဆိုသည္မွာ ဘက္တိုင္းတြင္ ရွိေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သံုးသပ္သူမ်ား က ေျပာဆိုခဲ့ၾကပါသည္။

ေမတၱာ ဆံုးရႈံးသြားသူ ျမန္မာမ်ား အေၾကာင္း

ဒီအေၾကာင္းေတြ မေရးခ်င္၊ မေျပာခ်င္ပါ...။

စင္ကာပူမွာ ျမန္မာ မိန္းကေလးတစ္ဦး တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ေသသြား တဲ့သတင္း Oct-2011 မွာ စင္ကာပူသတင္းစာ၊ ျမန္မာျပည္ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ပါလာတယ္။ အတိက္ကအေၾကာင္းေတြ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံစည္ရသလဲ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ရူးသြတ္တဲ့ စိတ္ေဖါက္သြားလို႔ပါပါ။

အေျခခံအေၾကာင္းေတြၾကည့္ရင္ ေမတၱာဆံုးရႈံးသြားလို႔ပဲ။ မိမိခ်စ္ျမတ္ႏိုးရသူ၊ မိမိအားကိုးရသူ ခ်စ္သူ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္၊ သားသမီး၊ ညီအစ္ကို၊မိဘမ်ား ေသဆံုးသြားရင္ ျမင့္မိုလ္ေတာင္ျပိဳလဲသလိုျဖစ္သြားတယ္။ အသက္ရွင္ရတာ ဘာမွေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေတာ့ဘူး ခံစားရခ်ိန္မွာ မိမိခံစားခ်က္ကို နားလည္၊ နားေထာင္၊ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္မဲ့သူလဲ မရွိေတာ့ .. ဒီေတာ့ ရူးသြတ္သြားတာေပါ့။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ လူတိုင္းရွိပါတယ္။ ငယ္ရြယ္သူမ်ားက ဆရာ၀န္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ အနည္းဆံုး ဘြဲေလးတခု၊ သို႔မဟုတ္ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့အလုပ္တခု၊ ျမန္မာျပည္က ေပၚပင္၊ အကြက္ေခ်ာင္းေနသူမ်ားအတြက္ စားကြက္ၾကီးၾကီးတခုရဖို႔၊ ထီေပါက္သလို၊ ေငြေတြအမ်ားၾကီးရဖို႔ ... ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါတယ္။ အသက္ၾကီးသူမ်ားကေတာ့ ဘုရား၊တရားနဲ႔ ေျဖၾကတယ္။ အခ်ိန္က ေႏွာင္းေနျပီးကိုး။

တခ်ိဳ႔အသက္ၾကီးသူ ျမန္မာမ်ား သူတို႔ကိုယ္ကို သူတို႔ ဦးေတဇ၊ ဦးေဇာ္ေဇာ္တို႔လို ျဖစ္ခ်င္ေနတုန္းပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႔ ႏိုင္ငံေရးစိတ္၀င္စားသူမ်ားလည္း သမၼတဦးသိန္းစိန္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ကို လိုက္ယွဥ္ၾကတယ္။ ငါလဲလူပဲ၊ သူတို႔လဲ လူပဲ၊ သူတို႔ေတာင္ျဖစ္ေသးတာ ငါက ဘာလို႔မျဖစ္ရမွာလဲ ..စိတ္ထဲအားတင္းထားတယ္။

တခ်ိဳ႔ ပိုျပီးရူးသြတ္သူ ျမန္မာလူၾကီးမ်ားကေတာ့ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားကို ပါးစပ္ကထုတ္ေဖၚေျပာတယ္။ စာေရးဆရာမ်ားကေတာ့ အင္တာနက္ေလာကျဖစ္လို႔ သူတို႔ ဘေလာက္ေတြထဲ၊ ၀က္ဆိုက္၊ မဂၢဇင္းေတြထဲ ထည့္ေရးတယ္။ တက္လာတဲ့အစိုးရ ေကာင္းတာလုပ္ေအာင္ဆိုျပီး ႏိုင္ငံျပည္သူမ်ားဘက္က ရပ္တည္ေရးသားသူမ်ားရွိသလို၊ ငါမလုပ္ရရင္ ပတ္မၾကီးေဖါက္မွာပဲဆိုျပီး ေဒၚစု၊ ဦးသိန္းစိန္တို႔ကို ကန္႔ကြက္တယ္ ေအာ္ေနသူမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါ သူတို႔အခြင့္အေရးပဲ။ ေျပာခြင့္၊ေရးခြင့္ရွိပါတယ္။

ေဆးပညာနဲ႔လူမႈေရးစာတမ္းမ်ားအရ အသက္၄၀ေက်ာ္ရင္ မိမိကုိယ္ကို သတ္ေသေလာက္ေအာင္ မရူးသြတ္ေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ သူငယ္မ်ားပဲ သတ္ေသၾကတယ္။ လူငယ္မ်ားပဲ စစ္တိုက္ရဲလို႔ အသက္၂၅ႏွစ္ေက်ာ္ရင္ စစ္သားသစ္မေခၚေတာ့ဘူ။ ရယ္စရာပံုျပင္တခု အသက္၄၀ေက်ာ္ ျမန္မာျပည္စစ္သားစုေဆာင္းေရးမွာ စစ္သားလုပ္မယ္ဆိုျပီးသြားေလွ်ာက္ေတာ့ အသက္ၾကီးလို႔ လက္မခံဘူး။

ဒီလူၾကီးက အရွက္ေျပ ေအာ္ေျပာခဲ့တာကေတာ့ "ငါက စစ္သားေနရာ လာေလွ်ာက္တာမဟုတ္ဘူး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနရာလာေလွ်ာက္တာ..ကြ" .. ဆိုပဲ။ လူၾကီးေတြက ဒီလိုပါပဲ။ တခ်ိဳ႔လဲ ျမန္မာျပည္က အျဖစ္အပ်က္ၾကီးတခု ဥပမာ သံယာ့သပိတ္ၾကီး ျဖစ္လာတာ ငါေနာက္ကြယ္က ဒီလုိလုပ္လိုက္လို႔ကြ နဲ႔ ေျပာျပီး ေက်နပ္ေနသူမ်ားလည္း ရွိပါတယ္။ အဆံုးေျပာရရင္ လူဆိုတာ အားလံုးအရူးေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္ဇနီး၊သားသမီးမ်ားနဲ႔ ျပသနာၾကီးမ်ားၾကံဳရင္ ခပ္ေပါေပါ၊ ရူႏွမ္းသလို လုပ္ပစ္လိုက္ရင္း ျပသနာကို ပိုၾကီးမလာေအာင္ လုပ္ရတာမ်ိဳးလဲရွိပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာလည္း အာဏာရွင္စနစ္လိုျဖစ္လာလို႔ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးႏုက ၁၀ႏွစ္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္လုပ္ျပီးခ်ိန္ ေအးေအးေဆးေဆး စာပဲေရးေတာ့မယ္။ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကိုေတာ့ သူ႔လူ ဦးတင္ကို လုပ္ခုိင္းတယ္။ ဦးေက်ာ္ျငိမ္းက အာဏာထက္ျပီး၊ စစ္တပ္နဲ႔မတည့္ေတာ့ သူ႔ကို ဖ.ဆ.ဖ.လ ပါတီဥကၠဌလုပ္ခိုင္းတယ္။ ဒု၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦးေက်ာ္ျငိမ္းက လက္ခံေပမဲ့ ကိုၾကီးႏုေျပာတာလက္ခံပါတယ္ လို႔ေျပာခဲ့တယ္။

ဦးႏုလည္း တရား၀င္စာထြက္ျပီး သူ႔ျမိဳ႔ကို ျပန္၊ ေအးေအးပဲေနတယ္။ အာဏာလြဲမႈ အဆင္ေခ်ာျပီ ထင္တုန္း .. ဦးႏုဆီသတင္းေတြေရာက္လာတယ္။ ဦးေက်ာ္ျငိမ္းက ဦးႏုလုပ္ထားတာေတြကို ျပင္ဆင္ဖို႔လုပ္ေနျပီ ..ဆိုေတာ့ ဦးႏုက ငါ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျပန္လုပ္တယ္ကြာ ..ဆိုျပီး ရန္ကုန္ျပန္လာတယ္။ ဒီေတာ့ ဦးေက်ာ္ျငိမ္းက အစ္ကိုၾကီးႏုက လုပ္ဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လုပ္ရတာပဲ။ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျပန္လုပ္မယ္ဆိုလဲ .. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာမွေျပာစရာမရွိပါဘူး..လို႔ အစည္းအေ၀းမွာ မ်က္ရည္ရႊဲျပီး ေျပာခဲ့တယ္လို႔ ဦးႏုရဲ့ တာေတစေနသား စာအုပ္မွာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။

၀န္ၾကီးခ်ုဳပ္ဦးႏုလည္း အာဏာရွင္လုပ္ခဲ့တာပါပဲ။ ဦးႏုက အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ခပ္တည္တည္နဲ႔ မေနပဲ ဦးေက်ာ္ျငိမ္းကို ခါတုိင္းလုပ္သလိုပဲ ..ခပ္ေပါေပါပဲ .. ရယ္စရာလုပ္ပစ္လိုက္ရင္ ဖ.ဆ.ဖ.လ ၂ျခမ္းကြဲျပီး၊ ဦးေန၀င္းအာဏာသိမ္းမႈမ်ိဳး ျဖစ္လာခ်င္မွ ျဖစ္မယ္ ..လို႔ ေရးသားထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပသနာၾကီးလာရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔အႏိုင္ပိုင္းပစ္တာမ်ိဳးထက္ ရူးေပါေပါနဲ႔အႏိုင္ပိုင္းတာမ်ိဳးက တခါတေလ ရံႈးႏိုမ့္သူကို ေျဖသာပါတယ္။

မိမိကုိယ္ကို သတ္ေသသူ လူငယ္မ်ားအေၾကာင္း ျပန္ဆက္ပါမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀မွာ ငယ္စဥ္က ဘယ္ေတာ့မွ ေဆးရံုကို ပက္လက္နဲ႔မေနေစရဘူး လို႔ ၾကံဳး၀ါးေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူမ်ားကို လံုး၀ဒုကၡမေပးဘူး။ ပက္လက္ေနျပီး သူမ်ားကို မွွီခို၊ ေငြကုန္ရမဲ့ ဘ၀ေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသပစ္လိုက္မယ္..လို႔လဲ ခံယူခဲ့ပါတယ္။ အသက္ေတြ ၄၀ေက်ာ္လာခ်ိန္လည္း ဒီစိတ္ထားက မေျပာင္းေသးပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ ေသမတတ္ ေဆးရံုမွာပက္လက္ ခံျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွ စိတ္ေနစိတ္ထားေျပာင္းသြားပါတယ္။

ဒါမွမေျပာင္းလဲေသးရင္ လူငရဲနဲ႔တမလြန္ငရဲ ၂ခုက ကြ်န္ေတာ့ကို ေစာင့္ၾကိဳေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သားသမိးမေကာင္းရင္ အေမြျပက္ပဲ။ ေျခမမေကာင္းရင္ ေျခမကို ျဖတ္ပစ္ရမယ္ ..ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ မိသားစု၊ အလုပ္အကိုင္မွာ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့အတြက္ ဘ၀ေအာင္ျမင္မႈ ရသင့္သေလာက္ မရခဲ့ပါ။ ေနာက္ဆံုး မိမိကုိယ္တိုင္ ပက္လက္နဲ႔ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပဲ ေဆးရံုကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အရမ္းေနာင္တရခဲ့ပါတယ္။ ေဆးရံုမေရာက္ခင္ ျမန္မာေဆးခန္းတခုက ျမန္မာဆရာ၀န္တစ္ဦးထံ အရင္ျပၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ မိမိက်န္းမာခ်ိန္မွာေတာ့ ျမန္မာစကားနဲ႔ ကိုယ့္က်န္းမာေရးအတြက္ ျမန္မာဆရာ၀န္ဆီ ေစ်းၾကီးၾကီးေပးျပီး သြားျပသူမ်ားကို အားေပ်ာ့သူမ်ားလို႔ ေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။ စင္ကာပူမွာ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ ေပၚလီကလင္းနစ္ (သို႔မဟုတ္) အဂၤလိပ္စကားေျပာေဆးခန္း မ်ားစြာရွိတာပဲ ..လို႔ ေ၀ဖန္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ မိမိကိုယ္တိုင္ အၾကီးက်ယ္နာမက်န္းျဖစ္တဲ့အခါ စင္ကာပူက ဆရာ၀န္မ်ား၊ အထူးကုမ်ား၊ အစိုးရေဆးရံုၾကီးမ်ားကို အားကိုးျပီး ေငြကုန္ခံ ျပသခဲ့ပါတယ္။ မသက္သာေတာ့ ျမန္မာဆရာ၀န္ဆီပဲ ေျပးရတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ ျမန္မာလို ကုိယ့္ျပသနာ၊က်န္းမာေရးကို ဆရာ၀န္ဆီ ျမန္မာစကားနဲ႔ပဲ ေျပာျပရေတာ့ စိတ္သက္သာရပါတယ္။ အဲဒီ ျမန္မာဆရာ၀န္ ကြ်န္ေတာ့ကို အားေဆးမ်ားသြင္းပါတယ္။ အျခားတဖက္ ၂ခန္းမွာလည္း ပိုလီေက်ာင္းသူ၂ေယာက္ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ အားနည္းတာနဲ႔ အားေဆးသြင္းေနရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ေန႔ ဒီ ျမန္မာဆရာ၀န္ဆီျပန္လာျပေတာ့ အလႈေငြေကာက္ပါတယ္။

မေန႔က အားေဆးလာသြင္းတဲ့ ပိုလီေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္သြားျပီး တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ေသသြားျပီး၊ ဆူဆိုက္ဆိုေတာ့ အင္ရႈရင့္အသက္အာမခံမရဘူး။ သူ႔အတြက္ အလႈခံေနတာ ဆိုလို႔ အလႈေငြထည့္လိုက္ရတယ္။

မိတ္ေဆြတဥိး၊ လူငယ္တေယာက္ကေျပာတယ္။ စင္ကာပူမွာ ေပၚလီဒီပလိုမာကို အထင္ၾကီးျပီး၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္က တ၀က္တပ်က္ထြက္လာတယ္။ ေပၚလီေက်ာင္းျပီးအလုပ္လုပ္မွပဲ အဆင့္ပိုျမင့္ဖို႔ ဒီဂရီတက္ရမယ္ဆံုးျဖတ္တယ္။ ၾသစေၾတးလွ်ားမွာ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ေတာ့ အိုေကတယ္။ ရန္ကုန္က ဖခင္ျဖစ္သူကလဲ အားေပးတယ္။ ရုတ္ရက္ ဖခင္ရန္ကုန္မွ ဆံုးသြားေတာ့ အားကိုးရမဲ့ ျမင့္မိုလ္ေတာင္ၾကီး ျပိဳသြားရွာတယ္။ ဒီေကာင္က အခန္းေဖၚေတြကို ဒါး စားပြဲေပၚစိုက္ထားရင္း ဘုေတာေနတယ္။ အခန္းေဖၚေတြ မေနရဲလို႔ အျပင္ထြက္ေနရတယ္ ..ဆိုတာၾကားရတယ္။

စိတ္ညစ္ျပီး ေသခ်င္တယ္ဆိုပဲ။ ခရစ္ယန္ဓမၼ ဆရာတစ္ေယာက္ကို အကူညီေတာင္းလို႔ ခရစ္ယန္မဟုတ္ေသာ္လည္း ေမတၱာလိုအပ္တာျဖစ္မယ္ဆိုျပီး သြားစကားေျပာတယ္။ လက္ခံေျပာဆိုျပီး တနာရီၾကာတဲ့အခ်ိန္ အျပန္အလွန္ေျပာလို႔ ရင္းႏွီးလာတယ္။ ေနာက္ လူငယ္ကေျပာတယ္။ ဆရာ .. ကြ်န္ေတာ့ ဆရာကို ဖက္ထားခ်င္တယ္။ ဒါမွ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ပိုျပီးျငိမ္းခ်မ္းမယ္လို႔ထင္ပါတယ္ ..ဆိုေတာ့ ဆရာက ..ရပါတယ္ေျပာျပီး ဆရာကို ဖက္ထားတယ္။

ဆရာလည္း အလိုက္သင့္ ကုိယ့္သားလိုသေဘာထားျပီး ျပန္ဖက္ေပးထားတာေပါ့။ ၅မိန္ၾကာတဲ့အခ်ိန္ လူငယ္က ဆရာ ကြ်န္ေတာ္မရေတာ့ဘူး.. ကိုင္ေတာ့မယ္ေနာ္ ဆိုျပီး သူ႔လက္က ဆရာေပါင္ေပၚေရာက္လာလို႔ ခရစ္ယန္ဆရာလဲ အျမန္ျပန္ေျပးလာရတယ္။ ေနာက္မၾကာပါဘူး။ ဒီလူငယ္လဲ တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ေသသြားရွာပါတယ္။

ရံုးမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းကိုေအာင္က ဖုန္းဆက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းရဲ့သားျဖစ္သူ ၁၉ႏွစ္အရြယ္တစ္ဦး တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ေသသြားတယ္ေျပာျပတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသို္လ္ဆင္း ျမိဳျပအင္ဂ်င္နီယာတဦးရဲ့သားပါ။ မိဘကလည္း စင္ကာပူမွာ အလုပ္ထဲမွာပဲအခ်ိန္ကုန္၊ သားက ကိုယ့္တူ၊သားသမီးမ်ားကို အခ်ိန္မေပးႏိုင္၊ သၾကၤန္အကတိုက္ေနတဲ့ သူ႔ရီးစား ျမန္မာမိန္းကေလးကို နင့္ကိုခဏစကားေျပာဖို႔ေခၚတာ၊ မထြက္ရင္ တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်လိုက္မယ္ ေျပာတာ ..မိန္းကေလးက ငါအကတိုက္တာအေရးၾကီးတယ္။

ျပီးမွေျပာၾကတာပဲ။ မေစါင့္ႏိုင္ရင္လဲ ခုန္ခ်ခ်င္ခုန္ခ်ေပါ့ ..ေျပာလိုက္တာ အားလံုးေရွ႔မွာ တကယ္ပဲခုန္ခ် ေသသြားပါတယ္။ ဒီသတင္းၾကားတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့သား ၁၉ႏွစ္သား ပိုလီစာေမးပြဲ၀င္ခြင့္မရသူ၊ ရီးစားနဲ႔ျပသနာျဖစ္ေနသူ၊ ေငြရွိမွဘ၀အဆင္ေျပမယ္ထင္သူကို ခ်က္ခ်င္းသတိရတယ္။ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ သားျဖစ္သူက ဖုန္းကုိင္တယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့..ငါ့သားအသက္ရွင္ေသးတယ္ ..ဆိုျပီး အလံုးၾကီးက်သြားခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိစၥပဲ သတိရ၊ ..ဒီလုိပါပဲ..။

ေသေၾကာင္းၾကံတာေတာင္ လူေတြက အမွတ္တရျဖစ္က်န္ရစ္ ေစခ်င္တယ္။ ဆန္ဖရန္စစၥကို ဂိုးဒင္းဂိတ္တံတားၾကီးေပၚက ခုန္ခ်ေသသူ ႏွစ္စဥ္အမ်ားၾကီးဆိုပဲ။ ဂ်ပန္မွာေတာ့ အျမန္ရထားေရွ႔ ခုန္ခ်ေသၾကတယ္။ စင္ကာပူ ကေတာ့ တိုက္အျမင့္ၾကီးေပၚက ခုန္ခ်ေသၾကတယ္။

အခု ဂ်ပန္လို လူဦးေရတအားက်ပ္လာေတာ့ ရထားလာတုန္း အၾကိတ္ခံခုန္ခ်ေသ သူမ်ား ေပၚလာလို႔ စင္ကာပူရထား ဘူတာေတြမွာ နံရံကာထားတယ္။ ခုန္ခ်ခ်င္ရင္ နံရံေပၚအရင္တက္ျပီမွ ခုန္ခ်ရမွာဆိုေတာ့ နဲနဲခက္သြားတာေပါ့။ ရိုးရာနည္းလမ္းကေတာ့ အိပ္ေဆး၊ အဆိပ္ေသာက္ေသျခင္းပါပဲ။

မိမိကုိယ္ကို သတ္ေသျခင္းဟာ အလြန္ဆိုး၀ါးတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈၾကီးျဖစ္သလို၊ အသက္အာမခံလဲမရပါဘူ။ ဘာသာတရားအားျဖင့္လဲ ဗုဒၶဘာသာဆို အပယ္ငရဲကို ဘ၀အဆက္ဆက္ မလြတ္ႏိုင္သလို၊ ခရစ္ယန္မ်ားမွာလည္း ငရဲက်မဲ့လူလို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဘာသာတရားေတြမွာ ဘုရားအတြက္ အေသခံျခင္းဆိုတာ ရွိေပမဲ့ ၊ ဘုရားအတြက္ သူမ်ားကို လိုက္သတ္ျခင္းဟာ ၾကပ္တည္းစြာတာျမစ္ထားပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူဗီဇအရ ေမြးကတည္းက အတိုက္အခိုက္၀ါသနာပါသူလူသားမ်ားကေတာ့ ဘာသာေရးခုတုန္းလုပ္ျပီး တိုက္ခိုက္ေနဦးမွာ ခႏၱာတည္သေရြ႔၊ ကမၻာတည္သေရြ႔ပါ။

အလြန္ဘုရားတရားနဲ႔ေနထိုင္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦးရွိတယ္။ သူေယာကၡမၾကီးက အေမရိကားကျပန္လာျပီး၊ စင္ကာပူမွာ သူ႔မိသားစုအေပၚအရမ္းစိတ္နာေနခ်ိန္မွာ သားမတ္၊သမီးမ်ားက လိုေလေသးမရွိ စင္ကာပူမွာ ေစာင့္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ စိတ္ရူးေပါက္လာခ်ိန္မွာ အသက္၇၀ေက်ာ္အရြယ္က တိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ေသသြားလို႔ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ မိေဆြ (အဖြားၾကီးရဲ့သာမက္) က ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးအတိုင္း ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတာလုပ္ေပမဲ့ -၀တ္ေၾကြးရွိေတာ့ သူ႔အိမ္မွ ဒါမ်ိဳးလာျဖစ္ရတယ္.. စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာ ရင္ဖြင့္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္၄၀ေက်ာ္လာခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘုရားကိုပဲ အားကိုးလာပါတယ္။ ခရစ္ယန္တစ္ဦးျဖစ္ေတာ့ ပံုသက္ေသေကာင္းေကာင္းျပဖို႔ကို ဦးစားေပးပါတယ္။ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္တဲ့အရာကို သူမ်ားကို နားမခ်ခ်င္ပါဘူး။ အေရးၾကိးဆံုးကေတာ့ ေမတၱာတရားပါပဲ။ ဘာသာတိုင္း၊ လူသားတိုင္း ေမတၱာလိုခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေမတၱာျပခ်င္ပါတယ္။

ေမတၱာတရားကို ေျပာရံုနဲ႔ မရပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ စတင္ျပသ၊ လက္ေတြ႔က်င့္သံုးမွျဖစ္မယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္သားသမီး၊ ဇနီးသည္နဲ႔ ေမတၱာကို လက္ေတြ႔က်င့္သံုးဖို႔ ၾကိဳးစားပါတယ္။ တကယ္မလြယ္လွပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ အရင္က အိမ္ေထာင္ဦးစီး၊ ငါက အဓိကေငြရွာသူပဲ ဆိုတဲ့ ငါ အာဏာရွင္စိတ္ထားကို ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္က ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ အားနည္းခ်က္ပဲ။ မိဘ၊ခင္ပြန္း။သားသမီးမ်ားကိုေတာင္ ေမတၱာျပဖို႔ မလြယ္ေပမဲ့ တေျဖးေျဖးေတာ့ သာ၍ျမင့္ေသာေနရာကို ေရာက္လာမွာပါ။

ဓမၼဆရာတစ္ဦး ဆရာစံတိုးက ေျပာတယ္။ လူမွာ ဗီဇဆိုတဲ့ အတၱစိတ္ရွိတယ္။ အဲဒီစိတ္ဟာ တခါတခါ လြတ္ထြက္လာရင္ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ဆဲဆို၊ အျပစ္တင္မႈ၊ ရိုက္ႏွက္ထိုးၾကိတ္မႈ၊ ကားတိုက္မႈ၊ ေနာက္ဆံုး လူသတ္မႈေတြ ျဖစ္သြား တတ္တယ္။ ရာဇ၀တ္မႈအမ်ားစုဟာ တဒဂၤ ေဒါသစိတ္နဲ႔ဆံုးျဖက္လုပ္ကိုင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာစံတိုးက တရားေဟာေတာ့ အသက္၇၀ေက်ာ္ လူၾကီးက အိမ္း.. လူငယ္ေတြေတာ့ ေဒါသစိတ္ရွိမွာပဲ၊ ငါကေတာ့ အသက္ၾကီးျပီဆိုေတာ့ ေဒါသစိတ္မရွိေတာ့ပါဘူး.. လို႔ တရားပြဲမွာ ေျပာေတယ္။ ဆရာစံတိုးက အသက္ၾကီးလဲ ေဒါသစိတ္ရွိပါတယ္..

ျပန္ေျပာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရွိတယ္၊ မရိွဘူး ၃၊ ၄ခါေလာက္ ျငင္းခုန္ရာက လူၾကီးေဒါသနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုလာတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဆရာစံတိုးက ကဲ ဦးေလး..ေဒါသျဖစ္လာျပီးမဟုတ္လား.. ရွိပါတယ္.. ဆိုေနမွပဲလို႔ ေျပာေတာ့ အဖိုးၾကီးက ေဒါသနဲ႔ မင္းကငါ့ကိုေဒါသထြက္ေအာင္လုပ္တာကိုး... လို႔ေျပာရင္း စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အရွက္ေျပေျပာလိုက္ေသးတယ္ ... ေနာက္ဆို ငါ့ကိုေဒါသထြက္ေအာင္တိုင္း ေဒါသမထြက္ေတာ့ပါဘူး.. ဆိုပဲ။

စိတ္ေနစိတ္ထား ေျပာင္းလဲဖို႔ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းၾကီးေတြနဲ႔၊ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မ်ား ေမတၱာစိတ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသား စစ္မွန္တဲ့မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ ၾကိဳးစား၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဒါသစိတ္၊ နာက်ည္းစိတ္၊ မနာလိုစိတ္မ်ား မထားဖို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့၊ ေဆးလိပ္လက္ၾကားကမခ်ပဲ ..ငါ့တူ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္နဲ႔၊မေကာင္းဘူးကြ၊ ငါကေတာ့ရွိပါေစ....ဆိုျပီး မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Action Speaks Louder than Word .. အဂၤလိပ္ဆိုစကားအတိုင္း ကိုယ္တိုင္ပဲ အက်င့္စရိုတ္၊ စိတ္ေနစိတ္ထား ေျပာင္းဖို႔ လုပ္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့မိသားစု အိမ္ေထာင္ အတြင္းမွာပဲ စိတ္ေနစိတ္ထား စတင္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔၊ ေမတၱာတရားကို ဘယ္လိုက်င့္သံုးရမလဲ။

ေဇာ္ေအာင္ (မံုရြာ)
၂၃-ေအာက္တိုဘာ-၂၀၁၁

Source by :http://myanmarinsingapore.com/

စကၤာပူကို မလာခင္ သိထားရမည့္ အခ်က္မ်ား

ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ဘယ္ႏိုင္ငံကိုပဲ သြားသြား တရား၀င္သြားမယ္ဆိုရင္ Passport ဆိုတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရက တရား၀င္ ထုတ္ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ လိုပါတယ္။ ဒါအားလံုး သိၿပီးသားပါ။ ၿပီးရင္ ကိုယ္သြားမယ္႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ ျပည္၀င္ခြင့္ ဗီဇာေပါ႔။ ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံအလိုက္ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အတူ သြားမယ္ပံုစံေပၚမွာပါ မူတည္ၿပီး ကြဲျပားလာပါတယ္။ စကၤာပူကို သြားမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြ အတြက္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားတက္မယ္ဆိုတဲ့ Student Visa နဲ႔ အလည္အပတ္ သြားမယ္ဆိုတဲ့ Short Visit Visa ဆိုၿပီး နည္း ၂ နည္း အသံုးမ်ားေနပါတယ္။

Student Visa ကေတာ့ စကၤာပူမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္မယ္လို႔ အေၾကာင္းျပ၊ ေက်ာင္းအပ္ၿပီး ေက်ာင္းသားအျဖစ္ လာတဲ့ နည္းပါ။ ဒီေနရာမွာ အစိုးရေက်ာင္းနဲ႔ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းရယ္ အခြင့္အေရးနဲ႔ အေျခအေနေတြ အရမ္းကြာသြားပါတယ္။ တကယ္ ပညာသင္ခ်င္တာမို႔၊ ပိုက္ဆံလည္း ခ်မ္းသာလို႔ ေက်ာင္းလာတက္မယ့္သူေတြကို ဘာမွ မေျပာခ်င္ေပမယ့္ အလုပ္လုပ္မွာ စကၤာပူမွာ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ Stay ရခ်င္လို႔သာ ေက်ာင္းအပ္လိုက္တာဆိုတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တားျမစ္ခ်င္ပါတယ္။

ပိုၿပီး ဆိုးတာက ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြဆိုရင္ ပိုးစိုးပက္စက္ ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ပုဂၢလိကေက်ာင္း ကုိယ္စားလွယ္ေတြကိုလည္း တစ္ခါတည္း ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္စာ ေကာင္းစားေရးကိုပဲ မၾကည့္ၾကပါနဲ႔၊ လူငယ္ေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ကို အတုအေယာင္မက္လံုးေတြနဲ႔ မဖ်က္စီးၾကပါနဲ႔လို႔။

စကၤာပူမွာ ရွိတဲ့ ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြအားလံုးဟာ သူတို႔ ပိုက္ဆံရဖို႔ ဖြင့္ထားတာပါ၊ ရွင္းပါတယ္။ သူတို႔ အက်ိဳးက ပထမပါ။ စကၤာပူ အစိုးရရဲ႕ ဥပေဒအရ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြမွာ တက္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသား ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြဟာ အခ်ိန္ပိုင္း၊ အခ်ိန္ျပည့္ ဘာအလုပ္မွ တရား၀င္ လုပ္လို႔ မရပါဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ျမန္မာလူငယ္ေတြ၊ မိန္းခေလးေရာ၊ ေယာက္်ားေလးေရာ အလုပ္ခိုးလုပ္ၾကရပါတယ္။ စကၤာပူ ရဲက မိသြားရင္ ဒဏ္ေငြ S$ 5000 ဒဏ္႐ိုက္ပါတယ္၊ ႀကိမ္ဒဏ္လည္း ရွိပါတယ္။

အစိုးရေက်ာင္းက ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ အခ်ိန္ပိုင္း လုပ္ခြင့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္ေတြ လုပ္ရၿပီး တစ္နာရီကို S$ 5 ၀န္းက်င္ပဲရၾကပါတယ္။ လုပ္ရတာေတြက တစ္ညလံုး ကားေရေဆးရတာတို႔၊ ၅ နာရီ ၆ နာရီလုံးလံုး မထိုင္ရပဲ ဆပ္ျပာရည္ေတြထဲမွာ လက္ႏွစ္ၿပီး ပန္းကန္ေဆးေနရတာတို႔၊ ေတာ္ေတာ္ကို ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ အလုပ္ေတြပါ။

အေျခအေနတစ္ခုမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈနဲ႔ စကၤာပူအစိုးရေက်ာင္းကို ရေအာင္တက္၊ စာႀကိဳးစားၿပီး အားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အိမ္က မိဘ ပိုက္ဆံမပို႔ရေအာင္ အပင္ပန္းခံၿပီး ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ လိမၼာတဲ့ လူေတာ္ ညီငယ္၊ ညီမေတြကိုေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိပါဘူး၊ အားေပးပါတယ္။ သူတို႔က အခ်ိန္တန္ရင္ အဆင့္ျမင့္ဘြဲ႕တစ္ခုရၿပီး ရာထူးႀကီးႀကီး လစာေကာင္းေကာင္း ေနရာေတြမွာ အဆင့္အတန္းရွိရွိ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၾကမွာပါ။ အရိပ္လိုခ်င္လို႔ ေနပူက ေစာင့္တဲ့သေဘာပါ။

အဓိက အျပစ္ေျပာၿပီး သတိေပးခ်င္တာက ပုဂၢလိကေက်ာင္းေတြနဲ႔ အဲဒီေက်ာင္းေတြမွာ ဟန္ျပေက်ာင္းအပ္ၿပီး အလုပ္ရွာမယ့္ သူေတြကိုေတာ့ လံုး၀(လံုး၀) မလုပ္ၾကဖို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အခု ဆိုရင္ စကၤာပူအစိုးရက ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ တကယ္ေက်ာင္းမတက္တဲ့ ကိစၥကို စၿပီး ကိုင္တြယ္ေနၿပီ၊ ဟိုတယ္ေတြ အလုပ္ေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံျခားသား ပုဂၢလိက ေက်ာင္းသားေတြကို အလုပ္မခန္႔ဖို႔ အလုပ္ခန္႔တာကို စီမံခ်က္နဲ႔ စစ္ေဆးေတြ႕ရွိရင္ အလုပ္ရွင္ကိုပါ ဒဏ္ေငြ ႐ိုက္မယ္ဆိုတဲ့ သတိေပး အေၾကာင္းၾကားစာေတြ ပို႔ေနၿပီ။

အဲဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ကေန ပိုက္ဆံေတြ သိန္း ၄၀၊ ၅၀ အကုန္ခံၿပီး ပုဂၢလိကေက်ာင္း အပ္မယ္၊ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတြ၊ ဘယ္ႏွစ္လ သင္တန္း၊ ဘယ္ႏွစ္လ လက္ေတြ႕ အလုပ္ခြင္၊ ဘယ္ႏွစ္လဆို ဘာျဖစ္ၿပီဆိုတဲ့ ဘယ္သူေသေသ ငေတႀကီး မာရင္ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ ေက်ာင္းပြဲစားေတြရဲ႕ မက္လံုးေတြကို မယံုၾကနဲ႔။ ကိုယ္နီးစပ္ရာကိုလည္း လက္တို႔ၿပီး သတိေပးလိုက္ၾကပါဦး။

ေက်ာင္းပြဲစားကေတာ့ သူပြဲစားခ ရဖို႔ပဲ အဓိကေလ၊ တခ်ိဳ႕ဆို ပိုၿပီးဆိုတာက ဒီမွာ S$800 ေလာက္နဲ႔ ေက်ာင္းအပ္လို႔ရတဲ့ နာမည္မရွိတဲ့ ဟန္ျပ ေက်ာင္းေသးေသးေလးေတြကို ျမန္မာျပည္မွာ ဟိတ္လံုးေတြ ထုတ္ၿပီး S$2000 ေလာက္နဲ႔ လက္ခံၿပီး ပြဲစားခ ယူေနၾကတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီေရာက္မွ ဒုကၡေရာက္ၿပီး ပိုက္ဆံေတြ ႏွေျမေနၾကရတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။

ကဲ အလုပ္လာရွာဖို႔ အသင့္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ (ဘယ္ေလာက္မွ အသင့္ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေနာက္တစ္ပိုင္းမွာ ထည့္ေရးထားပါတယ္) စကၤာပူကို လာမယ့္ ကိစၥ၊ Short Visit Visa ရဖို႔။ စကၤာပူအစိုးရက အလုပ္လာရွာမယ့္ သူေတြ၊ ေခတၱခဏ အလည္အပတ္လာမယ့္ သူေတြအတြက္ စကၤာပူမွာ ေနထုိင္ခြင့္ကို Short visit visa ၃ လအထိ အလြယ္တကူ ထုတ္ေပးပါတယ္။

ဘာေတြ လိုအပ္သလဲဆိုရင္ (ကုန္သည္ေတြရဲ႕ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ပံုစံကို ေက်ာ္ခဲ့ပါမယ္) အၾကမ္းအားျဖင့္ စကၤာပူႏိုင္ငံသား တစ္ဦးဦး ဒါမွ မဟုတ္ PR – Permanent Resident တစ္ဦးဦးရဲ႕ စကၤာပူကို လာေရာက္လည္ပတ္ဖို႔ ေခၚတဲ့ ဖိတ္စာ လိုပါတယ္၊ ဒါကလည္း ကိုယ့္အဆက္အသြယ္ ရွိရင္ ရွိသလို ဘာမွ မခက္ပါဘူး၊

အဆက္အသြယ္ မရွိခဲ့ရင္လည္း စကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးဦးကို အကူအညီေတာင္းရင္ Pennisular Palaza ေပၚက ျမန္မာ ကုမၸဏီေတြက အက်ိဳးေဆာင္ခ ယူၿပီး အစအဆံုး လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြ႕အႀကံဳအရ ျမန္မာျပည္ကေန ကိုယ့္ရဲ႕ လိုင္စင္ဓါတ္ပံု(ေနာက္ခံအျဖဴေရာင္)နဲ႔ ဓါတ္ပံု တစ္ပံုရယ္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ Scan ဖတ္ထားတဲ့ ဖိုင္ရယ္ကို ပို႔ေပး႐ံုပါပဲ။ သူတို႔ ရဲ႕ အက်ိဳးေဆာင္ခက အၿပီးအစီး S$ 50 ပဲ ကုန္က်ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က စကၤာပူသံ႐ံုးကိုေတာင္ ၀င္စရာမလိုေတာ႔တဲ့ Visa ကို ရန္ကုန္က သူတို႔ရဲ႕ ႐ံုးခြဲမွာ သြားယူၿပီး ေလယာဥ္ကြင္း ဆင္းလာ႐ံုပါပဲ။

အဲလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္မိတ္ေဆြဆီကေန အဆက္အသြယ္နဲ႔ ဖိတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အင္တာနက္ကေန ဖိတ္စာပံုစံ ဆြဲခ်ၿပီး စကၤာပူမွာရွိတယ္ ကိုယ္ကို ဖိတ္မယ့္သူက ျဖည့္ေပးရပါမယ္၊ ၿပီးရင္ အဲဒီဖိတ္စာရယ္၊ ဖိတ္တဲ့သူရဲ႕ PR card မိတၱဴရယ္နဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ စကၤာပူ သံ႐ံုးကို ၀င္ရပါတယ္၊ အသြားအျပန္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကေတာ့ Short Visit နဲ႔ လာမယ့္သူ ဘယ္သူမဆို ၀ယ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

အဲဒီ အသြားအျပန္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ပါ ပူးတြဲၿပီး သံ႐ံုးကို၀င္ရင္ သံ႐ံုးကေန Visa ထုတ္ေပးပါတယ္။ စကၤာပူသံ႐ံုး၀င္ခက ရန္ကုန္မွာ S$ 20 ဆိုလား အတိအက် ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး။ Visa မွ လက္ထဲေရာက္ၿပီဆိုရင္ သြားဖို႔ ေတာ္ေတာ္ၿပီးသြားပါၿပီ။

D-Form လို႔ေခၚတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ လ၀က ရဲ႕ ျပည္ပထြက္ခြာခြင့္ ပံုစံကိုေတာ့ Online ကတင္ အလြယ္တကူ ေလွ်ာက္ထားလို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ပါ၊ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္တယ္ဆိုရင္ တစ္ရက္ေတာင္ အခ်ိန္မကူးပဲ အလြယ္တကူ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳတဲ့ ပံုစံကို ကိုယ့္ရဲ႕ အီးေမးလ္ထဲ ျပန္ေရာက္လာပါ လိမ့္မယ္။

အဲ.. D-Form ေလွ်ာက္ဖို႔ ဘဏ္မွာ ေငြ ၂၀၀ က်ပ္ ႀကိဳသြင္းထားဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဂ႐ုျပဳရမွာက အဲဒီ ဘဏ္က ျပန္ေပးတဲ့ ခ်လံကို ေလယာဥ္ကြင္းမွ ျပဖို႔ သိမ္းထားဖို႔ရယ္နဲ႔ ခ်လံမွာပါတဲ့ နံပတ္ကို အေသအျခာကူးၿပီး D-Form ေလ်ာက္ဖို႔ပါပဲ။ D-Form လည္းရၿပီ၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္လည္း လက္ထဲေရာက္ၿပီ၊ Visa လည္း အဆင့္သင့္ဆိုရင္ေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းဆင္းၿပီး အခန္႔သား ထြက္လာ႐ံုပါပဲ။

စကၤာပူရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို ေရာက္ရင္ ICA လို႔ေခၚတဲ့ စကၤာပူ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးက ကိုယ့္ရဲ႕ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေပၚမွာ ပံုမွန္အားျဖင့္ တစ္လ သက္တမ္း ထုေပးပါတယ္။ ပညာအျပည့္နဲ႔ ရင္ေကာ့ၿပီးလာတဲ့ သူေတြအတြက္ေတာ့ သူတို႔က Welcome ပါပဲ။ အဲဒါဆိုရင္ စကၤာပူေရာက္ၿပီ၊ ၿပီးၿပီေပါ႔။ သက္တမ္းတစ္လအတြင္းမွာ အလုပ္မရခဲ့ဘူးဆိုရင္ Online ကေန ေနာက္ထပ္ တစ္လ လြယ္လြယ္ကူကူ ထပ္တိုးလို႔ရပါတယ္၊ ဘယ္သူမ်က္ႏွာမွ ၾကည့္စရာမလိုပါဘူး၊ ႏွစ္လ ျပည့္ေတာ့မယ္၊ Online ကလည္း သက္တမ္း တစ္ႀကိမ္တိုးၿပီးၿပီ၊ အလုပ္လည္း မရေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ICA Building ကို လူကိုယ္တိုင္သြားဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဆက္ေနဖုိ႔ လုိအပ္ေနလို႔ သက္တမ္းတိုးေပးပါဆိုၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပရင္ ပထမအႀကိမ္ အျဖစ္ ၂ ပတ္ ထပ္တိုးေပးပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္သြားရင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေနာက္ထပ္ ၂ ပတ္ ထပ္တိုးေပးပါတယ္၊ စုစုေပါင္း ရက္ ၉၀ ေပါ႔။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ဘက္က ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျပင္ဆင္လာတယ္ဆိုရင္ အလြန္ဆံုး ၂ လအတြင္းမွ အလုပ္ရၾကပါၿပီ။

ျမန္မာျပည္က မထြက္ခင္ မေမ႔ခဲ့ဖို႔က ဘြဲ႕လက္မွတ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အျခားတတ္ကၽြမ္းတဲ့ ေအာင္လက္မွတ္ မိတၱဴမွန္သမွ် ႏိုထရီျပန္ခဲ့ဖို႔ပါပဲ။ ျပည္ပကေပးတဲ့ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတဲ့ လက္မွတ္ေတြကိုေတာ့ ႏိုထရီ ျပန္စရာ မလိုပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက ဘြဲ႕ရမဟုတ္ရင္ SPass ေလွ်ာက္လို႔ မလြယ္ပါဘူး။

စကၤာပူရဲ႕ ရာသီ ဥတုအေျခအေနက ၂ မ်ိဳးပဲ ႐ွိပါတယ္။ ေနပူေနတာ နဲ႔ မိုး႐ြာေနတာ ပါ။ ေဆာင္းတြင္း လံုး၀ မ႐ွိပါဘုး။ ေနပူရင္ ရန္ကုန္ထက္ပူၿပီး မိုး သည္းရင္လည္း အရမ္း သည္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိုး႐ြာေနတုန္း အျပင္ထြက္ရင္ေတာင္ မိုး ေရမထိပဲနဲ႔ လိုရာ ခရီးေရာက္သည္ အထိ သြားႏိုင္ပါတယ္။ အ၀တ္အစားအေနနဲ႔ ေပါ့ပါးၿပီး ေအးေသာ ခ်ည္သားမ်ိဳး သယ္ေဆာင္လာရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ အေႏြးထည္၊ လက္႐ွည္ စတာေတြကိုေတာ့ ၁ ထည္ဆိုရင္ ရပါၿပီ။ ကိုယ္သံုးေနက် အသံုးအေဆာင္မွန္သမွ် သယ္ေဆာင္လာတာ ေကာင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းလာတက္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့....။ အမ်ားႀကီး ျပင္ဆင္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ခိုင္ခိုင္ထားၿပီး မွ လာတာေကာင္းပါတယ္။ ျမင္ျမင္သမွ် ေပ်ာ္႐ြင္စရာမ်ားႏွင့္ ေအးခ်မ္းေသာ္လည္း အရမ္း အထီးက်န္ဆန္ပါတယ္။ ေက်ာင္း တဖက္၊ အလုပ္တဖက္ျဖင့္ ၾကာလာေသာအခါ မိမိ ဘ၀ကို ၿငီးေငြ႕ စိတ္ကုန္လာတတ္ပါတယ္။ ကန္စြန္း႐ြက္ တစီးလွ်င္ ျမန္မာေငြ ၉၀၀ က်ပ္ေက်ာ္ ေပးရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသား တေယာက္အတြက္ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္ အလြန္ႀကီးပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္လွ်င္ ရေသာေငြမွာ ၁ နာရီ လုပ္လွ်င္ ျမန္မာက်ပ္ ၃၆၀၀ မွ ၄၅၀၀ ထိ ရႏိုင္ပါတယ္။ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လခပံုမွန္မရႏိုင္ပါ။ မိဘအရိပ္တြင္ ေအးခ်မ္းစြာ ေနခဲ့သမွ် သူမ်ား လက္ေအာက္တြင္ အလုပ္လုပ္ေသာ အခါမွ ဘ၀ ကို စတင္ရင္ဆိုင္ ရေသာအခါ အလြန္ ဒုကၡေရာက္ပါတယ္။

Source by :**အိုင္တီေမာင္ေမာင္**
http://jacbaburma.blogspot.com

ကားအေကာင္းေတြ လာေတာ့မယ္ ... လမ္းအေကာင္းေတြ ဘယ္မွာလဲ

ကုန္လမ္းညႊန္ၾကားမႈ ဦးစီးဌာနတြင္ မွတ္ပံုတင္ထားသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ားအနက္ ယာဥ္မွတ္ပံုတင္ သက္တမ္းအႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္မွ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္အထိ ရွိေနေသာ ကားေဟာင္းမ်ားကို ပယ္ဖ်က္ကာ ကားအေဟာင္း အစားကားအသစ္မ်ား အစားထိုး တင္သြင္းခြင့္ ျပဳေတာ့မည္ဟု ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ၿပီးေနာက္ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔မွစ၍ ယာဥ္အပ္ႏွံမႈကို စတင္လက္ခံခဲ့ရာ မၾကာမီ ကားအသစ္မ်ား ၀င္ေရာက္ လာေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ ကားေမာ္ဒယ္အသစ္မ်ား ၀င္ေရာက္လာေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၿမိဳ႕တြင္း လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရး အေျခအေနႏွင့္ ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းမ်ား အေနျဖင့္ ဆိုးရြားစြာရွိေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ ကားအေကာင္းစားမ်ားႏွင့္ လမ္းအဆိုးမ်ားမွာ စီးရန္မသင့္ေတာ္ေသးေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းမ်ားကို အျမန္ဆံုးျပဳျပင္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေန ျပည္သူမ်ားက ဆိုပါသည္။

ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားျဖစ္ေပၚ၍ ပ်က္စီးေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လမ္းပိုင္းတစ္ေနရာ

“အခုဆိုရင္ သက္တမ္းရင့္ ကားအိုကားေဟာင္းေတြ ေနရာမွာ ကားသစ္ေတြနဲ႔ အစားထိုးလဲ ေပးေတာ့မယ္။ ကားသစ္ေတြေပးသြင္းတာ ၿမိဳ႕ျပ အဂၤါရပ္နဲ႔ ညီညြတ္ေအာင္ တင္သြင္းခြင့္ေပးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ကားသစ္ေတြက ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ လမ္းေကာင္းျဖစ္ဖို႔ပဲ လုိေတာ့တယ္။ ခုဆိုရင္ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကားသစ္ေလးေတြ ျမင္ေနရၿပီ။ လမ္းေကာင္းေတြ ျမင္ရသြားရဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္။ ဒီႏွစ္မိုးတြင္းဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္နားသြားသြား ခ်ိဳင့္ခြက္ႀကီးေတြနဲ႔။ Down town လိုေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ လမ္းေတြပ်က္ေနတာ။ က်န္တဲ့ေနရာေတြဆိုရင္ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ ၿမိဳ႕ထဲကေန ေအာင္မဂၤလာသြားတဲ့ လမ္းဆို ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ အဲဒီလို လမ္းမ်ဳိး က ၿမိဳ႕တြင္းမဟုတ္ေပမယ့္ လမ္းကေတာ့ ေကာင္းသင့္တယ္။ အခုေတာ့ ၿမိဳ႔တြင္းေကာ ၿမိဳ႕ျပင္ပါ ေတာ္ေတာ္ ဆိုးဆိုးရြားရြား ပ်က္စီးေနတယ္။ ဒီေတာ့ကားအသစ္နဲ႔ လမ္းေပါက္နဲ႔ ကေတာ့ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနၿပီ။ ကား အိုနဲ႔လမ္းစုတ္နဲ႔ တုန္းကေတာ့ လိုက္ေနတာပဲ။ အခုကားသစ္ေတြ လာေတာ့မယ္။ ကားသစ္နဲ႔ လမ္းသစ္ျဖစ္ဖို႔လိုၿပီ”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။

ထိုသုိ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လမ္းမ်ား ဆိုးရြားစြာ ပ်က္စီးေနမႈေၾကာင့္ ယခု ေနာက္ပိုင္းတြင္ ယာဥ္ပိုင္ရွင္မ်ား အေနျဖင့္ ကားေအာက္ပိုင္းျပင္ဆင္မႈမ်ား ပိုမိုျပဳလုပ္လာရေၾကာင္းလည္း ကား၀ပ္ေရွာ့မ်ားထံမွ သိရသည္။

“အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ကားေအာက္ပိုင္း၊ တိုင္းေလာ့၊ ေဘာဂြၽိဳင့္၊ ေရွာ့ဘားေတြ ခဏခဏလာျပင္ရတယ္။ အဓိကကေတာ့ လမ္းခ်ဳိင့္ထဲ ကို က်ၿပီးျဖစ္တာ။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေကာင္းတဲ့လမ္းကို ေရြးေမာင္း တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလမ္းေတြက ေရွာင္ေမာင္းစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ျပည္လမ္း၊ ကမၻာေအးေစတီလမ္းတို႔လုိ အဓိက လမ္းမႀကီးေတြမွာေတာင္မွ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ လမ္းေတြေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ကားျပင္ဆင္စရိတ္လည္း သက္သာလာမွာပါ။ ခုေတာ့ ဆင္ဖိုးထက္ခြၽန္းဖိုး ပိုႀကီးေနဆိုသလိုကား ေစ်းထက္ ကားျပင္ဆင္စရိတ္က ပိုႀကီးေနတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္”ဟု ကား၀ပ္ေရွာ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွ တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးက ေျပာၾကား ခဲ့သည္။

ယခုႏွစ္ မိုးရာသီတြင္ ယာဥ္သြားယာဥ္လား မ်ားျပားသည့္ လမ္းမႀကီးမ်ားႏွင့္ လမ္းသြယ္မ်ားတြင္ ခ်ဳိင့္ခြက္ႀကီးမ်ား ပိုမိုျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္းႏွင့္ လမ္းျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရာတြင္လည္း ၾကာရွည္ခံႏိုင္ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ လမ္းမ်ားမွာ မိုးရြာသြန္းၿပီးေနာက္ပိုင္း ျပန္လည္ပ်က္စီးျခင္းမ်ားႏွင့္ ပ်က္စီးေနေသာ လမ္းခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားကို ေရွာင္၍ ေမာင္းႏွင္ရျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ ပိုမို ၾကံဳေတြ႕လာရေၾကာင္းလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံတစ္ဦးက ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

“မိုးတြင္းမို႔ လမ္းမခင္းဘဲလမ္း ျပင္တဲ့အပိုင္းပဲ လုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခဏခဏ ျပန္ပ်က္တယ္။ လမ္းကို ဖာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရထြက္ေပါက္၊ ေရစီးေပါက္ကို မျပင္ဘူး။ ဒီေတာ့ မိုးရြာ၊ ေရ၀ပ္ၿပီးျပန္ပ်က္တာေပါ့။ လမ္း တံတား အင္ဂ်င္နီယာေတြက ဒါကို သိပါတယ္။ ကြၽမ္းလည္းကြၽမ္းက်င္ ပါတယ္။ စာေရးဆရာထက္ေက်ာ္က ေဟာေျပာပြဲတစ္ခုမွာ ေျပာဖူးတာကို သတိရမိတယ္။ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးရဲ႕ သား အင္ဂ်င္နီယာေလးက သူတို႔ ၿမိဳ႕ကို ျပန္တာ၀န္က်ေတာ့ သူငယ္ငယ္ကတည္းက ပ်က္ေနတဲ့ လမ္းေတြခုထိ မေကာင္းေသးတဲ့အေၾကာင္း အေဖ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးကို ေျပာေတာ့ အဲဒီလို ခဏခဏျပင္ေနရလို႔ မင္းအခုလို အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္လာတာေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အခုလည္း အဲဒီလိုပဲလား လို႔ ေတြးမိတယ္။ အခုပြင့္လင္းရာသီမွာ လမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း လာမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပဲ”ဟု တာေမြၿမိဳ႕နယ္ ေတာင္ျမင္းၿပိဳင္ကြင္း လမ္းတြင္ ေနထိုင္သူ လူငယ္တစ္ဦးက ဆိုပါသည္။

“အသံုးစရိတ္ကို တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရကခြင့္ျပဳတဲ့ ပမာဏပဲသံုးရတယ္ဆိုရင္လည္း တကယ္လိုအပ္ တဲ့ ေနရာမွာပဲ သံုးေစခ်င္တယ္။ လူမသြားတဲ့ ပလက္ေဖာင္းျပင္တာမ်ဳိး၊ လမ္းေပါက္ ေက်ာက္ခ်တာမ်ဳိး မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ရရွိတဲ့ ဘတ္ဂ်က္ကို အမွန္တကယ္ အသံုးျပဳမယ္ဆိုရင္ ေတာ့ လမ္းေတြက ျပန္လည္ေကာင္းမြန္သြားၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႔လည္း က်က္သေရပိုရွိသြားမယ္”ဟု အၿငိမ္းစား လမ္းတံတား အင္ဂ်င္နီယာတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လမ္းမ်ား နည္းတူ အေ၀းေျပးလမ္းမ်ားတြင္ လည္း လမ္းပ်က္စီးေနမႈမ်ားေၾကာင့္ အေ၀းေျပးယာဥ္လိုင္းအခ်ဳိ႕ ယာဥ္ထြက္ ခ်ိန္ေစာျခင္း၊ ယာဥ္၀င္ခ်ိန္ ေနာက္က်ျခင္းမ်ား မၾကာခဏ ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္းလည္း သိရွိရသည္။

ထို႔ျပင္ BOT စနစ္ျဖင့္ လမ္းတံတားအသံုးျပဳခ ေကာက္ခံျခင္းလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ခြင့္ရရွိေသာ ကုမၸဏီ မ်ားအေနျဖင့္လည္း သက္ဆုိင္ရာ လမ္းပိုင္းအလုိက္ လမ္းပ်က္စီးမႈမ်ား ျပင္ဆင္ႏုိင္ရန္ ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိေၾကာင္းလည္း သိရွိရသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ယာဥ္သြားယာဥ္လာ မ်ားျပားေသာ ျပည္လမ္း၊ ကမၻာေအးေစတီလမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလမ္း၊ အေနာ္ရထာလမ္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလမ္းႏွင့္ ဘုရင့္ေနာင္လမ္းစသည့္ လမ္းမ်ားရွိ လမ္းေပါက္မ်ားကို အျမန္ဆံုး ခ်က္ခ်င္းျပဳျပင္ရန္ ရန္ကုန္တိုင္း ေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႔က ညႊန္ၾကားထားေၾကာင္း သိရသည္။

“လမ္းဆိုတာနဲ႔ ဘယ္လမ္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊အေ၀းေျပးလမ္းေရာ ၿမိဳ႔တြင္း လမ္းေတြပါ လမ္းေကာင္းေတြပဲ ျဖစ္သင့္တာပါ။ ကားေတြကေတာ့ ကားသစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကားေဟာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေကာင္းကိုပဲ ေမာင္းခ်င္ၾကတာပါ။ ရန္ကုန္လိုၿမိဳ႕မ်ိဳးက်ေတာ့ အမ်ား ျပည္သူအမ်ားဆံုး အသံုးျပဳေနတဲ့၊ ဘတ္စကားလုိင္းေတြ အမ်ားဆံုးေျပး ဆြဲေနတဲ့ main road ေတြက ေကာင္းကို ေကာင္းသင့္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအဓိကလမ္းေတြကို ဆက္သြယ္ထားတဲ့ လမ္းေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲက လမ္းသြယ္အဆံုး၊ လမ္းအကုန္လံုး ေကာင္းသင့္ပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားလုိင္းေတြ မွာဆိုရင္လည္း လမ္းေကာင္းမွ အမ်ားျပည္သူ သြားရလာရတဲ့ အခ်ိန္တိုေတာင္းမယ္။ အခ်ိန္ဆံုး႐ံႈးမႈ နည္းလို႔သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ေရာက္မယ္။ လမ္းမေကာင္းေတာ့ ႐ံုးသူ႐ံုးသားေတြဆိုရင္ ႐ံုးတက္ဖို႔၊ ႐ံုးကိုေရာက္ဖို႔ကိုေတာင္ ဘတ္စကားေပၚမွာ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး ေပးေနရပါတယ္။

ဒီေတာ့သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ ဆံုး႐ံႈးတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြ ကလည္း အမ်ားအားျဖင့္ ၿမိဳ႔ျပင္မွာဆိုေတာ့ လမ္းေတြသာ ေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ trafficking hours ေတြ ေလ်ာ့က်သြားမယ္။ ေက်ာင္းစာအေပၚမွာ စိတ္၀င္စားမႈ ပိုေကာင္းလာမယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးနဲ႔ စီးပြားေရး ဒီအေရးေတြ အားလံုးက လမ္းေကာင္းေတြအေပၚမွာ အမ်ားႀကီး မူတည္ေနပါတယ္”ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ အင္ဂ်င္နီယာအသင္း အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ဦးကိုကိုႀကီးက သံုးသပ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

http://www.news-eleven.com/

အဖိုးတန္ေသာပစၥည္းႏႇင့္ အဖိုးမတန္ေသာလူ

ပစၥည္းတစ္ခုကို တန္ဖိုး ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ဆိုၿပီး ေစ်းႏႈန္း ေရးေရး မေရးေရး ဘယ္ေလာက္ေတာ့ တန္တာဘဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာ့ တန္မႇာလဲ စသျဖင့္ ေယဘုယ်ေလာက္ေတာ့ သိၾက၊ လက္ခံၾကတတ္ပါတယ္။
လူေတြဆိုရင္ . . .

ရန္ကုန္ ၀ိဇယမီးပြိဳင့္မႇာပါ။
ကားေတြ ဥဒဟို ျဖတ္သန္း ေမာင္းႏႇင္ေနခ်ိန္မႇာ မီးပြိဳင့္က စိမ္းလိုက္၊ ၀ါလိုက္၊ နီလိုက္နဲ႔။ တစ္ခုေသာ စိမ္း၀ါနီမႇာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္ဘက္ေကြ႕ေၾကာမႇာ ေကြ႕ေနၾကတဲ့ ကာေတြထဲက ကားႀကီးကားေကာင္း တစ္စီးေကြ႕ရင္း
မီးနီမိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ေကြ႕လက္စ ေနရာ လမ္းဆံုရဲ႕ အလယ္ေခါင္မႇာ ရပ္တယ္။
ျမင္လိုက္တာနဲ႔ အင္မတန္႔ အင္မတန္မႇ ေစ်းႀကီးမႇန္း သိသာတဲ့ကားႀကီးေပါ့။ အဲဒီကားႀကီး ကိုးလို႔ကန္႕လန္႔ ရပ္ထားေတာ့ မီးပြိဳင့္ လြတ္လာတဲ့ကားေတြ ဒုကၡေရာက္ကုန္တယ္။ တည့္တည့္သြားဖို႔ထားတဲ့ ယာဥ္ေၾကာႏႇစ္ေၾကာထဲက တစ္ေၾကာက လံုး၀ ပိတ္သြားတယ္။
တစ္ဖက္ကေန တည့္တည့္သြားမယ့္ အငႇားကား ယာဥ္ေမာင္းကေတာ့ သည္းခံႏိုင္ဟန္ မရႇိေတာ့ပါဘူး။ ကားေခါင္းထဲကေန ေခါင္းျပဴၿပီး ''ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ ရပ္ထားတယ္။ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ပါလား။ ဒီမႇာ ကားေတြပိတ္ကုန္ၿပီတဲ့''။
စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေအာ္ပါေရာ။
ကားေကာင္းႀကီးကေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေနာက္မဆုတ္တဲ့ အျပင္ ကားေပၚမႇာ မိန္႔မိန္႔ႀကီး ထိုင္ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ အငႇားကားယာဥ္ေမာင္းကို လက္ညႇိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ျပန္ေအာ္ပါေရာ။ ''ဟဲ့ နင္ခိုင္းတိုင္းလုပ္ရေအာင္ နင္က ဘာေကာင္မို႔လို႔လဲ။ ေအာက္တန္းစား တက္စီသမားကမ်ား လူပါး၀လို႔''
ေျပာတဲ့စကားနဲ႔ ေလယူေလသိမ္းနဲ႔ မ်က္ႏႇာပံုစံ၊ အသားအရည္ အေရာင္အေသြးက အဲဒီမိန္းမႀကီး ကိုယ္စားျပဳတဲ့ မ်ဳိးႏြယ္စုကို အထင္သား ေဖာ္ျပေနတယ္။
စိတ္တိုေဒါသထြက္စြာနဲ႔ အငႇားကားယာဥ္ေမာင္း တံခါးဖြင့္ၿပီး လမ္းေပၚဆင္းလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မႇာပဲ တစ္ဖက္မီးပြိဳင့္က စိမ္းသြားတာနဲ႔ ကားအေကာင္းစားႀကီး ၀ူးကနဲ ေမာင္းထြက္သြားတယ္။ မိန္းမႀကီးက တံေထြးတစ္ခ်က္ ထြီကနဲေထြးရင္း လမ္း ေပၚက အငႇားကား ယာဥ္ေမာင္းကို ေစ့ေစ့ၾကည့္သြားတယ္။ လမ္းေပၚက ကားဆရာခမ်ာ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ တုန္ၿပီး က်န္ေနခဲ့တယ္။
အဲဒီမိန္းမႀကီးကို မိုက္႐ိုင္းခြင့္လိုင္စင္ ေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ရန္ကုန္ ေအဒီလမ္းမီးပြိဳင့္မႇာပါ။
ျပည္လမ္းရဲ႕ ယာဥ္ေၾကာသံုးခုထဲက ဘယ္ဘက္ အစြန္ဆံုးေၾကာကို ဘယ္ေကြ႕တဲ့ကားေတြအတြက္ သီးသန္႔ေပးထားၿပီး မီးပြိဳင့္မႇာလဲ မီးစိမ္း သီးျခားအခ်က္ျပ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။
ျပည္လမ္း မီးနီ မိေနခ်ိန္မႇာ အေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနတဲ့ ကားႀကီးတစ္စီး ေမာင္း၀င္လာတယ္။ ဘယ္ေကြ႕ေၾကာအတိုင္း လာၿပီး ေရႇ႕ဆံုးမႇာရပ္တယ္။ ကားရဲ႕နံပါတ္က သာမန္ကားနံပါတ္ေတြလို မဟုတ္ဘူး။
နံပါတ္သက္သက္ အျဖဴေရာင္နံ ပါတ္ျပားနဲ႔။ ကားေရႇ႕မႇာလဲ အလံတိုင္ငယ္ တစ္ခုကို သားေရအစြပ္ အမဲနဲ႔ ကပ္ထားတယ္။ ဘယ္အလံမႇန္းေတာ့ မသိရဘူးေပါ့။ ဗဟုသုတရႇိ သူေတြကေတာ့ ဘယ္ကကားလည္း သိမႇာပါ။
မီးစိမ္းတယ္။ ဘယ္ေကြ႕ေၾကာက ကားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေကြ႕ႏိုင္ဖို႔ သီးသန္႔ အခ်က္ျပမီးစိမ္းက ေပၚလာတယ္။ ျမားစိမ္းစိမ္းရယ္။ ၂၀၊ ၁၉၊ ၁၈၊ ၁၇ . . .စသျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း ငယ္သြားတဲ့ ဂဏန္းေတြက အခ်ိန္ကိုျပလို႔။
ေကြ႕ဖို႔ သီးသန္႔ခြင့္ျပဳထားတဲ့ လိုင္းရဲ႕ထိပ္က ကားအေကာင္းစားႀကီးက လံုး၀မလႈပ္။ ေနာက္ကားက မီးဖြင့္ပိတ္လုပ္ၿပီး သတိေပးတယ္။ မျမင္တာလား။ ဂ႐ုမစိုက္တာလား။ ကားအေကာင္းစားႀကီးရယ္။ ၿငိမ္လို႔ ခပ္တည္တည္ပဲ။
ေကြ႕ေၾကာသီးသန္႔ မီးစိမ္း အၿပီးမႇာ တည့္တည့္သြားမယ့္ မီးစိမ္း ေပၚလာတယ္။ ၀ူး ခပ္တည္တည္ ကားအေကာင္းစားႀကီး ခပ္တည္တည္ပဲ တည့္တည့္ ေမာင္းထြက္သြားတယ္။ ေကြ႕ဖို႔ ခြင့္ျပဳခ်ိန္မႇာ မေကြ႕လိုက္ရတဲ့ တသီတတန္းနဲ႔ ကားေတြ ေနာက္မႇာရပ္ၿပီး ေမတၲာပို႔ က်န္ခဲ့တယ္။
အဲဒီကားေမာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးသားကို စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္ခြင့္ လိုင္စင္ေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

နာမည္ႀကီး ႏိုက္ကလပ္ တစ္ခုမႇာပါ။ မေျပာပါရေစနဲ႔ေတာ့။ ညကလပ္ပါဆိုမႇ တရားမႇတ္တဲ့လူေတြ ဘယ္လာၾကမႇာလဲ။ သန္းေခါင္ေက်ာ္လို႔ တစ္နာရီေတာင္ ခြဲေနၿပီ။
ကားရပ္တဲ့ေနရာမႇာ ကားေတြက ဒင္းၾကမ္း။ အမ်ားစုက ခပ္မိုက္မိုက္ကားေတြ။ အဲဒီကားေတြက ေစ်းက မိုးေပၚမႇာဆိုတာ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံလူ သိပါတယ္။ အဲဒီထဲက ကားတစ္စီးရဲ႕ နံပါတ္ျပားက ျဖဴ၊ နက္၊ နီ၊ ျပာ တစ္ခုမႇမဟုတ္တဲ့ တျခားအေရာင္။
ကား၀ယ္ယူတင္သြင္း ခြင့္ျပဳခ်က္ မူလရထားသူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔ဆီကေန တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္က ခဏယူသံုးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ယာဥ္ေမာင္းက ခိုးထြက္လာတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္ပါ မေလ်ာ္မကန္ႀကီးပါလား ဟ႐ိုး ဆိုၿပီး ေအာ္ခ်င္မိတာ အမႇန္ပါ။
အဲဒီသူတို႔ကို လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခြင့္ လိုင္စင္ ေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ယဥ္ေက်းမႈ မထြန္းကားေသးတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္မႇာ ျပႆနာက နည္းပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထြန္းကားလာတယ္။ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ တိုးတက္ မ်ားျပားလာတယ္။ ကုန္သြယ္ရာမႇာ ၾကားခံအျဖစ္ ေငြကိုသံုးလာတယ္။ လူသားရဲ့အစြမ္းက အံ့မခန္းပါပဲ . . .

အဆင့္ျမင့္ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီး တစ္ခုမႇာ။ အထပ္အျမင့္ႀကီးမႇာ ဖြင့္ထားလို႔ အဆင့္ျမင့္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ သန္႔ရႇင္းသပ္ရပ္ လႇပခန္႔ညားၿပီး ေစ်းကလဲ အင္မတန္ႀကီးတာမို႔ ေျပာတာ။ ေနာက္ၿပီး ဇြန္းခရင္းေတြကလဲ ေငြသားစစ္စစ္ေတြ။ လာတဲ့သူေတြကလဲ ေၾကးရတတ္ေတြပဲမ်ားတာ။
အဲဒီတစ္ခုေသာ သီးသန္႔ခန္းမႇာ ေရေပၚဆီတစ္စု ညစာ သံုးေဆာင္ၾကတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စားစားေသာက္ေသာက္ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ေပါ့။ သူ႔ ႐ိုးလက္နာရီက ဘယ္ေလာက္တန္တာ။ ငါ့ကိုရမ္နာရီက ဘယ္လိုေစ်းႀကီးတာေတြလဲ ပါတယ္ ေဘာလံုးပြဲ၊ ႐ုပ္ရႇင္၊ ကိုရီးယားမင္းသား၊ မင္းသမီး ဘာညာစံုပါေရာ။
အဲဒီမႇာတင္ ဟိုတစ္ေယာက္က ငါနဲ႔ဘယ္မႇာ ဘယ္လိုျဖစ္ဖူးတာတို႔၊ ဘာတို႔ညာတို႔ကို နာမည္ေတြနဲ႔ ပ်စ္ပ်စ္နစ္နစ္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အားက်မခံ ေျပာၾကပါေရာ။ တကယ္ပဲလား။ ပါးစပ္အရသာခံ ေျပာတာလား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းတာအ မႇန္။ ေစာင့္ရမယ့္ ''စည္း''ကို ေက်ာ္ၿပီး ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၾကာတာဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး စားပြဲထိုးေလးကို လႇမ္းေျပာေသးတယ္။ ''နင္ ငါတို႔ အခုေျပာေနတာေတြကို ဘယ္သူ႔မႇ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ေနာ္''တဲ့။
ေသခ်ာပါတယ္ ေျပာမႇာ။
အဲဒီပုဂၢဳိလ္မ်ားကို တစ္ဖက္သား ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ အသေရဖ်က္ေျပာခြင့္ လိုင္စင္ေပးထားတာ မဟုတ္ဘူး။

အဆင့္ျမင့္ ေဂါက္ကြင္းႀကီး တစ္ခုမႇာ။
ပိတ္ရက္ျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူကမ်ားလႇသေပါ့။ ဒီေတာ့ တီ႐ုံမႇာ စထြက္ရဖို႔ အေရးက ေစာင့္ရတယ္။ ၾကာတယ္။ စ႐ိုက္မဲ့အဖြဲ႕၊ ႐ိုက္ဖို႔ျပင္ေနတဲ့ အဖြဲ႕၊ ေနာက္လိုက္မဲ့ အဖြဲ႕ စသျဖင့္ အနည္းဆံုး သံုးဖြဲ႕ေလာက္
ေနရာယူထားတာဆိုေတာ့ လူဆယ့္ေလးငါးေယာက္ေလာက္ ရႇိသေပါ့ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကို ႏႈတ္ဆက္ခြဲရသလို ႂကြားခ်င္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားဆိုလည္း ႂကြားဖို႔ အင္မတန္ အဆင္သင့္ခ်ိန္ေပါ့။
''ဟဲ့ေကင္မေလး၊ ငါ့ဒ႐ုိင္ဗာ အသစ္ယူခဲ့စမ္း''
က်ယ္က်ယ္ဟဟ အသံထြက္လာေတာ့ ေဂါက္သီး႐ိုက္မယ့္ လူေတြေရာ၊ က်န္တဲ့ ကယ္ရီ၊ ထီးမိုး၊ တီဇံု၀န္ထမ္း စတဲ့ လူေတြရဲ႕ အာ႐ုံက အသံလာရာဆီကို ေရာက္သြားၾကတယ္။
''ငါ့ကို ေဂါက္တုတ္ အသစ္ေနာ္၊ အဲဒီ တစ္ေခ်ာင္းထဲကို သိန္းငါးဆယ္ ေပးရတာ''
ဘာႀကီးလဲဟ၊ သူ႔ဖာသား ငါးဆယ္မလို႔ ငါးရာျဖစ္ျဖစ္၊ ငါးေထာင္ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အားက်အထင္ႀကီးတဲ့ မ်က္လံုးေတြလဲရႇိရဲ႕။ ဆက္လာတဲ့စကားက နားထဲကို ခါးသီးစြာ ၀င္လာတယ္။
''ေကာင္းေကင္းကိုင္ခဲ့၊ ထိခိုက္ ပြန္းပဲ့သြားလို႔ကေတာ့ ငါနဲ႕ေတြ႕မယ္။ အဲဒီေလာက္ပိုက္ဆံ နင္ဟိုဟာလုပ္ရႇာေတာင္ တစ္သက္လံုးရမႇာ မဟုတ္ဘူး''
သြားၿပီ။ ကယ္ဒီေလးမ်က္ႏႇာ ရဲကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အနားက ေဂါက္သမားတခ်ဳိ႕ မ်က္ႏႇာလည္း မည္းကနဲနဲ႔။
အဲဒီလူကို ႏိုင္ထက္စီးနင္း ျပဳက်င့္ခြင့္ လိုင္စင္ ေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ရန္ကုန္က နာမည္ေက်ာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႀကီးတစ္ခုမႇာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု လက္ဖက္ရည္ေသာက္၊ မနက္စာစားရင္း စကားေျပာေနၾကတယ္။ မရႇိမရႇား ပံုစံေတြၾကားမႇာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ စီးပြားေရး အလြန္ေကာင္းပံု ေပါက္ပါတယ္။ သူ အဆင္အျပင္ အဆင္တန္ဆာေတြက သက္ေသေလ။
''ကဲရႇင္းမယ္၊ ပိုက္ဆံတြက္''
ပိုက္ဆံအိတ္ႀကီးကို ဘုတ္ကနဲ ထုတ္ယူၿပီး ေျပာတယ္။ ''ဒါနဲ႔ဟိုေကာင္၊ မနက္ျဖန္မနက္ ၆ နာရီတိတိ စ႐ိုက္မႇာေနာ္။ ကြင္းေၾကး ေသာင္းေက်ာ္ေရာ၊ ကယ္ဒီမုန္႔ဖိုးပါ ငါေပးေနတာ။မင္းဘာကုန္ရတာ မို႔လို႔လဲ။ ေဂါက္သီးေလး လာ႐ိုက္ေပးပါတယ္။ အေရးထဲ ပင့္ရဖိတ္ရနဲ႔၊ မင္းဖာသာဆို ဒီလိုကြင္းမ်ဳိး သြားႏိုင္လို႔လား''
အေျပာခံလိုက္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ရင္ထဲမႇာ က်င္ခနဲ နာသြားတယ္။ သံေယာဇဥ္နဲ႔ လုပ္ေပးေနတာေတြကိုကြာ၊ မင္းလက္ေအာက္ငယ္သားလဲ မဟုတ္ရေပါင္ကြာ။ စိတ္ထဲက စကားေတြက ႏႈတ္ဖ်ားကို ေရာက္မလာပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး အျမဲတမ္းလဲ အားခ်င္မႇအားမႇာ၊ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္၊ လစ္ဟာသြားတဲ့ မိသားစုတာ၀န္။တျခားဟာေတြေတာ့ ဖယ္ထားလိုက္ပါေတာ့။
ပစၥည္းရႇိတဲ့လူ အေနနဲ႔ ပစၥည္းမဲ့တဲ့လူကို စိတ္ဒဏ္ရာရေအာင္ လုပ္ခြင့္ လိုင္စင္ေပးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ ျမစ္ႀကီးကို သဗၺာန္နဲ႔ျဖတ္ဖို႔ ငႇက္ဆိပ္ကို ဆင္းလာပါတယ္။ (အိပဲ့၊ အိပဲ့ ငႇက္သဗၺာန္ ခတ္သြားတယ္ဆိုၿပီး ေရခ်ဳိးဆိပ္သီခ်င္းမႇာေတာင္ ပါတယ္ေလ။)
''ဟိတ္ေကာင္ ငါ့ကိုလာတဲြဦး။ ေရထဲျပဳတ္က်လို႔ ငါ့အဖိုးတန္ အ၀တ္အစားေတြ ေရစိုကုန္ရင္ မလြယ္ဘူး''
''ဟုတ္ကဲ့''
ဒီလိုနဲ႔ သမၺန္ေပၚမႇာ သူေဌးႀကီးကိုတင္ၿပီး ငႇက္ခတ္လာတယ္။
''အခု တစ္ေန႔ ဘယ္ေလာက္ရတုံး''
''အမႇန္မရႇိပါဘူး။ သူေဌးႀကီးရယ္။ တစ္က်ပ္ရ ငါးမူးရနဲ႔''
''၀င္ေငြဘာမႇမရပါလား။ တယ္ည့ံသကိုး''
ခဏေနျပန္ေတာ့ ''မင္းမႇာ အိမ္ေရာရႇိရဲ႕လား''
''မရႇိပါဘူး။ သူေဌးႀကီးရယ္၊ ဟိုေသာင္ခံုကတဲမႇာ ေနတာ''
''အိမ္ကေလး တစ္လံုးေတာင္ မရႇိတဲ့ေကာင္၊ တယ္ညံ့သကိုး''
ဒီလိုနဲ႔ သူေဌးႀကီးက သမၺန္သမားမႇာ မရႇိတာေတြကို ေမးလိုက္၊ တယ္ညံ့သကိုး ဆိုလိုက္နဲ႔ ျမစ္လယ္ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီမႇာတင္ ႐ုတ္တရက္ မိုးေမႇာင္က်လာၿပီး ေလျပင္းအတိုက္ လႈိင္းအ႐ိုက္မႇာ သမၺန္ေမႇာက္ပါေရာ။
''ဟိတ္ေကာင္၊ ငါေရမကူးတတ္ဘူးကြ၊ ငါ့ကိုဆယ္ပါဦး''
''ေရေလးေတာင္ မကူးတတ္တဲ့ သူေဌးႀကီး၊ တယ္ညံ့သကိုး'' ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သမၺန္သမားဟာ ေရကူးၿပီး ထြက္သြားပါေရာ''
ယဥ္ေက်းမႈ မထြန္းကားေသးတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္မႇာ ျပႆနာက နည္းပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ထြန္းကားလာတယ္။ ႐ုပ္၀တၴဳပစၥည္းေတြ တိုးတက္ မ်ားျပားလာတယ္။ ကုန္သြယ္ရာမႇာ ၾကားခံအျဖစ္ ေငြကိုသံုးလာတယ္။
လူသားရဲ႕အစြမ္းက အံ့မခန္းပါပဲ။
ကိုယ္အဆင္ေျပေစဖို႔ တီထြင္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြေၾကာင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ရတာေတြလဲ ရႇိလာတယ္။
အားလံုးကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ မ်ားသထက္ မ်ားျပားလာခ်ိန္မႇာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ေခါင္းပါးလာတယ္။ ဂ႐ုဏာတရားေတြ ေပ်ာက္ကြယ္လာတယ္။ သံသယမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္တတ္လာတယ္။ ပံုမႇန္ ဆက္ဆံေရးေတြ ကြယ္ ေပ်ာက္လာတယ္။
''ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလႇလံုးပုပ္''လို႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္''
ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔ ၿပီးသြားမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာ မရႇိပါဘူး။ ကိုယ့္လူမ်ဳီး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ၊ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္း၊ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ကိုယ့္အလႊာ၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ စသျဖင့္ ႐ိုတ္ခတ္မႈက အနည္းအမ်ား ရႇိမႇာ။ ဒါ အေသအခ်ာ။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ေဂါက္သီးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဒုဥကၠ႒ ဦးမင္းသိမ္းရဲ႕အိမ္ ေက်ာက္သင္ပုန္းမႇာ ေရးထားတဲ့ စာေလးတစ္ပိုဒ္ ရႇိပါတယ္။ ေကာင္းတယ္ဗ် ဆိုၿပီး သေဘာက်သမို႔ မႇတ္သားခဲ့ဖူးတာ ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစ။ (ခြင့္ေတာ့
မေတာင္းေတာ့ပါဘူး။ အစ္ကိုႀကီးေရ)
''အဖိုးတန္ေပ့ဆိုတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ပိုင္ဆိုင္ အသံုးျပဳႏိုင္႐ုံနဲ႔ လူ႔အဖိုးတန္ မျဖစ္ဘူး။ ႐ိုးသားစိတ္ေကာင္းထားၿပီး လူ႔ေလာက ေကာင္းက်ဳိးကို တတ္ႏိုင္သမွ် သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္မႇ တကယ့္ လူ႔အဖိုးတန္တဲ့ဗ်ား။''

Written by ေမာင္စံေပါ

http://www.news-eleven.com/index.php?option=com_content&view=article&id=8501&catid=78&Itemid=135